สวัสดีค่ะคุณธรรมาวุธ

เรามักจะต้องรีบเสมอ  แต่เราจะรีบร้อนไปไหนเล่า?

นั่นน่ะสิคะจะรีบไปไหน?  ใช้ชีวิตให้ช้าลง ละเมียดละไม ซึมซับกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งรอบตัวและในตัวเราจะมีอะไรผิด ?

ธรรมชาติลึกซึ้ง งดงามเสมอเพียงแต่เราละเอียดพอหรือเปล่าเท่านั้น..

การใช้ชีวิตแบบรถม้าลำปางทำให้เราพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียวและมองเห็นเท่าที่ที่ครอบหัวของเราจะอนุญาตให้มอง..แต่การเดินด้วยสติที่อยู่ในทุกขณะนั้นก่อให้เกิดการรู้ตัวทั่วพร้อมได้ดียิ่งและโลกก็อยู่แค่ที่เราเดินนั่นเอง....หลวงพ่อจรัญท่านเคยกล่าวว่าการเดินจงกรมทำให้นั่งสมาธิได้ดีขึ้น เพราะสมาธิจะทรงอยู่ได้นานก็น่าจะจริงนะคะ

เดินโดยไม่มีการไปถึงนี่ช่างทำให้ทุกก้าวเป็นการก้าวย่างอย่างเบิกบานเนาะ..ว่าแล้วก็ขอกลับไปวิ่งก่อนนะคะแล้วจะหาเวลาเดิน อิ อิ อิ