ท่านครูบาครับ
ผมชอบรูปนี้จริงๆ อธิบายการเรียนรู้นอกห้องเรียน
- โดยชีวิตแล้วมันไม่ใช่การเรียน แต่เป็นการปฏิบัติ หรือทำงาน แต่ในความหมายคือการเรียนจากการปฏิบัติ
- จะเอาวิชาเลขก็ได้นับจำนวนไม้ฟืนมีกี่ท่อน ท่อนใหญ่กี่ท่อน ท่อนเล็กกี่ท่อน รวมกันเป็นกี่ท่อน
- วิชาภาษาไทย สรรพนามเรียกไม้ฟืนว่า...ท่อน...
- วิชาสุขอนามัย ก็ วิธีการทำงานแบบปลอดภัยทำอย่างไร
- วิชากลศาสจร์เบื้องต้น ก็ วิธีการกองไม้ฟืนให้แน่นหนา ไม้ล้มลงมา ทำอย่างไร
- วิชาพืชศาสตร์ ก็เรียนรู้ว่าไม้นี้เขาเรียกว่าไม้อะไร อยู่ที่ไหน มันมีคุณสมบัติพิเศษอย่างไร คนเราใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง
- วิชาเคมีเบื้องต้น ก็ ไม่ฟืนเฟียกกับไม้ฟืนแห้งต่างกันอย่างไร การเผาผลาญเป็นอย่างไร ไม้อะไรที่ให้ความร้อนสูงกว่า ไม้อะไรที่ให้เขม่ามากกว่า....
- สารพัดวิชาที่ครูจะใช้ชีวิตจริงดัดแปลงเป็นการเรียนการสอนแบบบูรณาการความรู้ หากเราเรียนแบบนี้เด็กก็รู้ว่า ความรู้ไม่ได้แยกจากกัน มันผสมกลมกลืนอยู่ในทุกสิ่ง มากน้อยต่างกันไปตามสถานะ ตามเงื่อนไข ตามการจัดการของธรรมชาติ และคนเรา
- ห้องเรียนเราแยกวิชาออกมา เหมือนท่านพระอาจารย์เพื่อนที่ชื่อเดียวกันกับผม(พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล)กล่าวไว้ในหนังสือที่ท่านครูบาส่งให้ผมว่า ธรรมชาติไม่ได้แยกวิชาออกมา ความรู้ต่างหากที่แยกออกมาเป็นวิชา แล้วกลับเอาไปบูรณาการกันไม่เป็นแล้ว เก้ๆ กังๆ
- ความหมายของผมไม่ใด้ให้พังห้องเรียน ไม่ต้องมีห้องเรียน แต่ออกมาข้างนอกห้องเรียนมากๆ
- นี่วันๆจับเด็กขังอยู่ในห้อง...บอกให้ซ้ายหัน ขวาหัน อย่างกับทหารเกณฑ์ สั่งให้นิ่ง ดุกดิกก็ตีก้น ครูไปกดศักยภาพเด็กลงหมด...