เพลงจะไพเราะขึ้น..อยู่ที่บรรยากาศและความรู้สึกของอารมณ์ตอนนั้นด้วยนะคะ..ถึงจะฟังแล้วได้อรรถรสยิ่งขึ้น..

แต่จริงๆแล้วเพลงนี้..ก็ไพเราะแบบอมตะ..ต้องชมคนแต่งว่า..คิดได้ไงเนี่ย..ทั้งเมโลดี้และเนื้อร้อง..เข้ากันได้เป็นอย่างดีจริงๆ...

รู้สึกตัวเองว่า..เดี๋ยวนี้กลับไปชอบฟังเพลงเก่าๆสมัยยังละอ่อน..สงสัยจะแก่แล้วจริงๆล่ะค่ะ.สังขารไม่เที่ยงหนอ..เฮ้อ..