ท่านครูบาครับ  P  2. ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์

 เมนู ข้าวกลับเกลือ บนฐานชีวิตที่มีทรัพยากรค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ สิ่งที่ท่านไปค้นจอชีวิต มันบ่งบอกอะไรมากมาย
 
ผมทำงานพัฒนามาหลายปี เรารับรู้ว่าคนในเมืองใช้ชีวิตอย่างไร เด็กในเมืองกินอยู่เที่ยวอย่างไร ขณะที่เด็กในดงหลวงคนหนึ่งห่อข้าวไปกินที่โรงเรียน  แต่เด็กคนนั้นเอาข้าวห่อที่แม่เตรียมให้ไปนั่งกินในส้วม  เหตุผลคือ เขาอาย ที่ต้องห่อข้าวมากินที่โรงเรียนขณะที่เพื่อนเด็กๆคนอื่น มะเงินติดตัวเอาไปซื้อของกิน    เมื่อผมมารับรู้ว่าหลวงพระบางกำลังไปโลดด้วยนโยบายขยายเมืองเพื่อเอาเงินฝรั่งเข้าประเทศ ขยายถนนให้ใหญ่โตเพื่ออำนวยความสดวกแก่นักท่องเที่ยวแต่ชาวบ้านกินข้าวกับเกลือ.....

ผมเคยเลี้ยงแพะเป็นพันตัว มันขยายตัวเร็วมาก แต่ก็กินใบไม้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ตอนนี้เราได้แพะ แต่เสียต้นไม้เล็กๆไปจำนวนมาก  ถ้ามีสภาพอย่างฝั่งลาว ถ้าชาวบ้านเลี้ยงแพะ รีดนมแพะ เอาขี้แพะมาปลูกผัก แค่นี้ก็อยู่รอดได้ค่อนข้างสบายแล้ว  ทำยังไงจะเอาคน ไปชน กับกิจกรรมอาชีพที่เหมาะสมได้

นมแพะเป็นนมที่มีคุณภาพสูงครับ และสภาพป่าเขาที่มีต้นไม้ในระดับพื้นล่างมากพอที่จะเลี้ยงแพะ ก็สมควร โรคภัยก็ไม่มี และไม่ต้องดูแลมากนัก หากเอาความรู้และการจัดการง่ายๆเข้าไปผมก็ว่าจะช่วยเรื่องสุขภาพอนามัยได้เยอะทีเดียว มันง่ายๆ ไม่ต้องใช้เทคโนโลยี่อะไรเลย ผมเห็นด้วยกับท่านครูบาว่าขี้แพะก็เป็นประโยชน์ ทำเป็นปุ๋ยมูลสัตวฺ และมันเป็นเม็ดๆด้วย  ไม่ต้องทำโรงอัดเม็ด..  ข้อคิดท่านครูบานี้จะอยู่ในแผนงานข้อเสนอด้วยครับ...


ผมยุ ดร.รุ่ง แก้วแดง ให้เลี้ยงแพะที่ยะลา ตอนนี้พัฒนาเป็นมูลนิธิส่งเสริมเรื่องแพะสู่ชุมชนอย่างเป็นระบบ ตามฝีมือนักการศึกษาที่ถอยมาลงมือภาคปฏิบัติในจังหวะที่ปลอดหน้าที่การงาน

เป็นกุศลอย่างสูงครับที่ข้อคิดท่านครูบาปรากฏผลเป็นจริง

----------------------
ภาพสวยมาก ขอยืมไปบรรยายเรื่องโลกร้อน นะครับ

เชิญเลยครับเรื่องรูป เอาไปใช้ประโยชน์ได้เลยครับ 

ขอบพระคุณครับ