สวัสดีค่ะคุณเม้ง

มารับ Tag คิดบ่ถึง ค่ะ..ตอนแรกเบิร์ดเดินตาม อ.พนมเข้ามาอย่างสบายใจ แต่พอเข้ามาแล้ว..
โอย ! ตาลายปนอมยิ้ม เพราะทั่นใช้คราด กวาดและโกยสายใยความคิดถึงมาหมดทั้งโลกเลยนะเนี่ย ! เป็นความคิด ( ไม่ ) ถึงอย่างแรงเลยล่ะค่ะ ( และแอบ ฮาในใจด้วยความขำปนทึ่ง ทั่นเอาจริงแฮะ ! ดึงสายใยกระเทือนไปทั้งโลก ^ ^ )

คุณครูอ้อย และคุณสะมะนึกกะท่านน่ารักน่าคิดถึง และมีความคิด ( ไม่ ) ถึงอยู่ในนั้นทั้ง 2 ท่านเลยนะคะ การเขียนบันทึกอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีแม้วันท้อ ไม่มีแม้แต่จะหยุดพัก เป็นสิ่งที่คิด ( ไม่ ) ถึงจริงๆค่ะ และชื่นชมมากๆด้วยเพราะสิ่งที่เขียนนั้นท่านสนุกกับการเขียนและตั้งใจในงานทุกๆชิ้น เท่ห์จริงๆ ^ ^

ขอบคุณมากค่ะที่กรุณาเขียน Tag นี้อย่างตั้งใจ อบอุ่นไปด้วยความคิดถึงและคิด ( ไม่ ) ถึงอย่างพร้อมมูล เพราะทั้ง 2 อย่างนี้ต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของกันและกันนะคะ เพราะมีมิติของความเป็นมนุษย์และความสัมพันธ์อยู่ในนั้น..เหนื่อยมั้ยคะกว่าจะโยงได้มากขนาดนี้ ? ถามเพราะคิด ( ไม่ ) ถึง นะเนี่ย ( โปรดสังเกตว่ามาคราวนี้เบิร์ดไม่มี แก๊ก แก๊ก แก๊ก  ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮี่ ฮี่ ฮี่ นะคะ เพราะทั่นกวาดไปกองไว้ข้างบนนั้นหมดแล้ว อิ อิ อิ )


^                      ^