ขอเล่าประสบการณ์ของตนเองนิดนึงนะคะ

ตอนอยู่ป.4 พ่อปล่อยให้เฝ้าร้านคนเดียว ขายของแล้วหนูทอนเงินผิดไป ร้อยกว่าบาท โดนด่าไปหนึ่งยกใหญ่ ตั้งแต่นั้นมา คำนวนมากกว่าหนึ่งครั้ง ก่อนทอนเงิน(เพราะกลัวถูกด่าอีก)
ตอน ป.6 ต้องไปนั่งขายของในตลาด แทนแม่ ขายได้ไม่ถึงร้อย ซื้อขนมไปซะ 30 บาท อาทิตย์นั้นหนูเลยโดนตัดค่าขนม
ตอนม.2 พ่อ เอาบัญชีธนาคารมาให้ดู บอกว่าตอนนี้สถานะทางการเงินของที่บ้านเป็นยังไง เราต้องใช้จ่ายยังไง แล้วก็บอกเหตุผลที่ให้ค่าขนมต่อวันน้อยกว่าที่เพื่อนๆของหนูได้
ตอนม.4 พ่อเรียกมาคุย ว่า อยากเรียนอะไร สาขาไหน น่าเรียน เทียบกับเกรดที่มีอยู่
ตอนม.6 พ่อ ชี้ให้เห็นว่า ภาวะทางเศรฐกิจและสังคมตอนนี้เป็นยังไง แล้วถามว่า สาขาที่จะเลือกเรียน จบมาจะมีงานทำมั้ย
ช่วงมหาวิทยาลัย พ่อ ติดต่อมาเสมอ เล่าเรื่องข่าวต่างๆ ให้ฟัง แนะนำการปฏิบัติตัวเพื่อหลีกเลี่ยงภัยทางสังคมที่ล้อมรอบ

จากประสบการณ์ที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็กๆ  ทำให้หนูชอบดูข่าว มากกว่าละคร ชอบ อ่านหนังสือ มากกว่าเล่นเกมส์ แต่มันก็ทำให้บางครั้งหนูคุยกับคนรุ่นเดียวกันไม่ค่อยรู้เรื่อง(ไม่รู้ทำไม)

หนูว่า…
บางทีการดึงให้เด็กได้รับรู้โลกความจริง เล่ามุมมองโลกในสายตาของผู้ใหญ่บ้าง อาจช่วยให้เด็ก ตื่นจากโลกแห่งความฝัน เร็วขึ้นก็ได้ มั้งคะ