ขอต่อตรงนี้เลยนะครับ

เวียงจันทน์-หลวงพระบาง

นั่งรถ 10 ชั่วโมงกว่า......อยู่ได้พราะถ่ายรูปไปเรื่อย ๆๆๆๆ

งานนี้กดรัวไม่ยั้งเลยครับ....ทำเหมือนคนเกิดมาไม่เคยถ่ายรูปมาก่อน.......

ดี ไ ม่ ดี ไ ม่ ส น . . . ก ด ไ ว้ ก่ อ น

นั่งอยู่บนรถ มุมไหนสวยก็ยื่นกล้องไปให้คนนั่งมุมนั้นกด...กล้องดิจิม่อนนั้นถ่ายง่ายนิดเดียว

ดีนะที่ยังเกรงใจคนขับอยู่ ไม่งั้นคงได้ยื่นให้พี่แกกดมั่งแล้ว(-.-!)


***


มีแต่ป๋าคนนี้แต่ที่แกจ่อตาอยู่ในโลกของแกอยู่คนเดียว




ทั้งกล้องแบนกล้องกลม ....ได้ถ่ายกันทุกคนถ้วนหน้า
(แต่กล้องฟิล์มเก็บไว้ก่อน อิอิ....)

จอดรถทุกครั้งต้องได้เอารูปลงโน๊ตบุ๊ค ทุกครั้ง
ระยะทางจากเวียงจันทร์ถึงหลวงพระบาง ต้องได้เอาลงเครื่องถึง 3 ครั้ง

แ ต่ โ อ้ อ นิ จ จ า เ จ้ า ก ร ร ม . . . .

รูปเป็นพัน ๆ...คัดแล้วคัดอีก มีมาให้ดูแค่นี้แหละ

***

วั ง เ วี ย ง . . . แ ม่ ฮ่ อ ง ส อ น แ ห่ ง ล า ว



ผมว่าอีกหน่อยวังเวียงก็แซง"ปาย"...ส่วนจะแซงด้านไหนขอโนคอมเม้นท์จ๊ะ

***

โดนัทยักษ์..กินได้เป็นปีเลยนะเนี่ย


อ่ะ...ถอยให้ดูอีก



ได้แวะแค่ปากทางนี่แหละครับ ผ่านมีอีกถึงสองปี ถึงได้มีโอกาสมานอนเล่นที่วังเวียง

***



.


ไปเที่ยวแบบเยี่ยวรด 3 วัน สองคืน แบบพวกผม คงไม่มีโอกาสแวะหรอกครับ

***

ฝากไว้ก่อนเถออะวังเวียง

"น่องหล่า....เบยลาวแก้วนึง"(สั่งเป็นแก้ว แต่ได้เป็นขวด)






หลังจากถามรายละเอียดเส้นทางน้องคนข้างบน(ซึ่งจริงๆรู้อยู่แล้ว อิอิ )ก็ไปต่อ

***

เจอขบวนรถมาจากเมืองจีน


จากวังเวียง ก็เป็นเส้นทางขึ้นเขาตลอด

***
เส้นทางอย่างนี้ คายของเก่ากันไปหลายคนเลยหล่ะครับ

***

แต่ผมกินยาแก้เมารถแก้ว(ขวด)ละ10,000 กีบ กันไว้แล้วก็เลยสบาย



 
จอดพักที่ลำธารข้างทาง.....
นายนี่เขาอินธรรมชาติจัด (ที่จริงเมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำ)
ก็เลยขอลงไปล้างหน้าล้างตาซักหน่อย