สวัสดีค่ะคุณหมอหน่อย

เวทีนี้บอกให้รู้ว่าคับที่อยู่ได้ค่ะ อิ อิ อิ

รูปแบบการนั่งเป็นสิ่งที่เบิร์ดกังวลตั้งแต่แรกเลยค่ะ เพราะที่จำกัดทำให้พี่ๆตั้งเก้าอี้แบบเรียงซ้อนกันทำให้ผู้ที่อยู่ข้างหลังรู้สึกเป็นคนนอก แต่คุณหมอหน่อยได้ช่วยคลี่คลายปัญหานี้ ด้วยการขอให้เลื่อนเก้าอี้จนเห็นหน้ากันทั้งหมด ( เท่าที่จะทำได้ ^ ^ ) บรรยากาศเลยดีขึ้นทันตาเลยล่ะค่ะ คราวนี้ป้าเพ็ญไม่หลบหน้าคุณหมอต๋อยแล้ว ฮี่ ฮี่ ฮี่

ความผูกพันระหว่างคนทำงานด้วยกันทำให้เกิดสายใยเชื่อมใจสู่ใจที่แน่นเหนียว ผูกพันยาวนานจนพอถูกถามว่าถ้าจะย้ายจะยอมย้ายมั้ย เราก็ได้คำตอบที่น่ารักและเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุดว่า " ไม่ " ^ ^

เรื่องเล่าของท่าน ผอ.ก็เป็นสิ่งที่เราชื่นใจที่ได้ฟัง และยินดีที่ท่านเป็นกันเอง น่ารักเป็นหนักหนา ส่งที่ท่านทิ้งท้ายไว้ทำให้เรายิ้มกว้างกันด้วยความภูมิใจเลยเนาะคะ..

อย่ามีความสุขคนเดียวให้มาเล่าสู่กันฟังจะได้มีความสุขมากๆทั้งผู้ฟังและผู้เล่า ให้ทำบ่อยๆเราจะได้มีความสุข

กรารับฟังผู้อื่นทำให้ใจของเราน้อมลงต่ำ ไม่ยึดติดกับตัวตน ..การบอกกล่าวเรื่องราวที่เราภูมิใจเป็นการเสริมสร้างความภาคภูมิใจในตนเอง ทำให้เรามีพลังที่จะก้าวเดินต่ออย่างมั่นคง ล้วนเป็นการกระทำที่ Win - Win ทั้ง 2 ฝ่ายเลยล่ะค่ะ

ขอบพระคุณมากค่ะสำหรับการทำให้ทราบว่าความสุขอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง

^                     ^