สวัสดีครับพ่อครูบา
เรื่องนี้สำคัญอันดับหนึ่งครับ ตอนนั้นมีการถกเถียงกันเรื่องศาสนาประจำชาติ ผมก็ว่าความหมายโดยนัยแล้ว มันเป็นเรื่องประเพณีวัฒนธรรมต่างหาก ไม่ใช่เรื่องกฎหมาย
อืม..นั่นสิครับสำนักงานสร้างเสริมเอกลักษณ์ของชาติ คุยกับสำนักงานวัฒนธรรมแห่งชาติหรือไม่ คุยกับสภาวัฒนธรรมท้องถิ่นหรือเปล่า คุยกับสำนักพุทธศาสนาแห่งชาติหรือเปล่า คุยกับศึกษาธิการไหม คุยกับมหาวิทยาลัยคณะศิลปศาสตร์ทั้งหลาย คณะนาฏศิลป์อีกละ ฯลฯ
ที่สำคัญเคยคุยกับท้องถิ่นบ้างหรือเปล่า อะไรที่มันจะลงถึงชาวบ้านก็มีองค์กรปกครองท้องถิ่นแล้ว เขาทำกันได้ เพราะเขาคือคนที่ต้องรักษาประเพณีวัฒนธรรมของพวกเขา ชุมชนเขาอยู่แล้ว
เมืองไทยเราวางระบบอะไรไว้ดีมาก ๆ แล้ว แต่ว่าผู้คนที่ทำงานในระดับผู้นำมีปัญหาครับ เพราะมัวแต่วิ่งหาตำแหน่งแห่งหนกัน งานทำไปแบบทรงตัว ไปเท่านั้นไม่มองอนาคตข้างหน้าเท่าไหร่นัก
ในภาคเอกชนอย่างปัจเจกก็เป็นอีกส่วนครับ ทำได้เลย ในขณะเดียวกันก็หาเครือข่ายไปด้วยอย่างเครือข่ายของเฮฮาก็จะเป็นพลังในการดูแลรักษาประเพณีวัฒนธรรมได้เช่นกัน ลองทำพันธกิจของกลุ่มดูก็ดีครับ ไม่แน่ใจว่ามีเครือข่ายอย่าง พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นหรือไม่ หรือกลุ่มรักษ์ท้องถิ่นต่าง ๆ ทีพวกหอการค้าจังหวัดต่าง ๆ สโมสรโรตารี่เป็นต้นทำไมเครือข่ายเขาทำได้ เครือข่ายเฮฮาต้องได้เหมือนกันครับ
ขอบคุณมาก ๆ ครับ ผมคนหนึ่งที่ทำอยู่ครับอย่างน้อย ๆ ก็มีที่นาสระปลา ต้นไม้ และวิธีปลูกข้าว ไว้เป็นเอกลักษณ์ลูกชาวนา