ผมมีความเห็นนิดหนึ่งว่าในการคุยกันเป็นกลุ่มต้องใช้หลายสิ่งหลายอย่างร่วมกันครับ  ให้เป็นไปตามธรรมชาติ  หากมาตั้งว่าจะทำ AI ก็ต้องหาเรื่องมาชื่นชม จะเครียดเสียเปล่าๆ    

 ในประสบการณ์ที่ทำมาบ้าง พบว่าการให้คนลองเล่าสิ่งที่ตนเองประทับใจ ในสิ่งที่ทำในงานของเขาเอง  มีเรื่องอะไรที่ประทับใจ ที่คิดว่าทำได้ดี  พอเขาเล่าออกมาจะเป็นการจุดชนวนของหลายอย่าง  สิ่งแรกคือคนเล่าเองเกิดความสุข ความภูมิใจ และก็จะทำสิ่งนั้นต่อไปอีก   และยังเป็นการกระตุ้นให้คนอื่นได้เล่าเรื่องของเขาอีกด้วย  ซึ่งเรื่องดีๆเหล่านี้ จะเป็นเรื่องที่ "โดนใจ" ของทุกคน  ความชื่นชมมันจะออกมาเอง ชื่นชมและชื่นใจทั่วหน้าทุกคน  

ผมจึงชอบที่จะได้เข้าร่วมการสนทนาแบบนี้ และสังเกตว่าตอนต้นที่จะให้คนเริ่มสุนทรียสนทนา จะฝืดๆหน่อย ก็จะปล่อยให้พูดแบบฝืดๆไปพักหนึ่ง  แล้วค่อยชวนให้เล่าประสบการณ์อย่างที่ว่า  แล้วค่อยชี้ให้เขาเห็นบรรยากาศสองแบบที่เกิดขึ้น  คนก็จะรู้สึกถึงสุนทรียสนทนา และ AI โดยไม่ต้องพูดถึงสองคำนี้เลย แต่เรามาสรุปว่า เราทำกันเองก็ตรงทฤษฎีที่ฝรั่งเขาสรุป แล้วเอามาขาย (สอน) เราอีกนั่นแหละ  ก็ทำให้ KM กลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาไปเลย