สวัสดีค่ะอาจารย์

แฟนคลับมาอีกแล้วค่ะ

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน computerมันติดตัวได้ทุกที่เลยค่ะ ...ที่บ้าน ..ที่ทำงาน...ที่บ้านลูก...ไปshopping  ขณะนั่งรอรถ ก็มีอีก ไปทานอาหารตามร้าน ก็มี เอารถไปcheckแอร์ ขณะรอ ก็มี ..ไปTK park/ห้องสมุดดีๆก็มี ฟรีหมด โอ้โฮ นี่มันยุค คอมพิวเตอร์จริงๆค่ะ ใครไม่มีให้ลูกค้าระหว่างรอนี่ ออกเชยมากๆๆๆ

บันทึกนี้ ยาวแต่ดีค่ะ

นึกถึงเรื่องเล่า ที่ดิฉัน เคย convinced คนมาหลายๆคน ตัวอย่าง เช่น พนักงานมาขอลาออก จะไปทำงานที่อเมริกา เป็นงาน ธรรมดาๆ ที่คนอเมริกันไม่ค่อยจะทำ เช่น งานหนัก งานเสี่ยง งานไม่สะอาดนัก ....

ดิฉันร่ายยาว เล่าว่าไปที่นั่นน่ะ เราเป็นพลเมืองชั้น2 ชั้น 3 ยังไง (ยกเว้นแพทย์นะคะ) ขณะที่โน้มน้าว  ก็ใช้พลังเสียง พลังสายตา ท่าทางต่างๆประกอบ สุดท้าย โน้มน้าวสำเร็จ หรือบางทีก็โน้มน้าวคนที่กำลังหมดหวังในชีวิต ให้ลุกมาสู้ต่อ หรือคนที่มีปัญหาสารพัด

คือ ดิฉันอยากจะบอกว่า  เหนื่อยค่ะ กว่าจะไปสะกิดปุ่มอ่อนไหวเขาได้ และใช้พลังขับเคลื่อนอารมณ์เขาให้คล้อยตามเรา อย่าง ยอมจำนน จนเชื่อง

แต่ ไม่ยาก  ยิ่งทำบ่อยๆ ยิ่งชำนาญ สนุกดี และรู้สึกปลื้มเล็กๆ ที่เราสามารถ ช่วยคนได้ ด้วยเรื่องเล่าเร้าพลัง ของเราเอง

อาจารย์เขียนมากี่บันทึกนี่ โดนใจทั้งนั้นเลยนะคะ

ขอบคุณมากๆค่ะ