ผมเคยสังเกตตอนชมภาพยนต์ต่างประเทศ และของไทย เห็นการตอบสนองต่อข่าวร้าย (ของคนอื่น) หรือตอบสนองต่ออารมณ์ของคนอื่นที่แตกต่างกัน น่าสนใจ อาจจะเป็นการ stereoptype เกินไป ก็ขออภัยด้วยนะครับ

 คำพูดที่ติดปาก อาทิ "ไม่เป็นไรหรอก" หรือ "อีกหน่อยก็ดีขึ้น" หรือ "อีกสักพักก็ลืม" หรือ "เรื่องแค่นี้ เธอทนได้แน่ๆ ฉันรู้" ฯลฯ บางทีเป็นคำที่ค่อนข้าง "ว่างเปล่า" และ "ignorant" หรือฟังดูเป็นเหมือนกับว่าเราไม่ใส่ใจ ไม่เห็น ไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้นกับเขาอยู่

ภาพยนต์บางเรื่อง พอเห็นคนร้องไห้ หรือคนกำลังทุกข์ ถ้าจะพูดอะไรออกมา (เพราะไม่อยากนิ่งเงียบๆ) ก็อาจจะมีการพูดแบบตั้งข้อสังเกต หรือแสดงว่าเรา "รับรู้ เข้าใจ" อาทิ

"หมอสังเกตเห็นว่าคุณกำลังเศร้าเสียใจมากเลย"

"ผม/ฉัน เข้าใจ เรื่องนี้เธอต้องรู้สึกเป็นทุกข์/สะเทือนใจมากเลย"

บางเรื่องพูดออกมาเลยว่าเขาเห็นอะไร

"I see that you are very upset. Would you like to talk about it?" เสนอความช่วยเหลือไป ถามว่าอยากจะพูดถึงเรื่องนี้ไหม

ก็คงจะมีเรื่อง culture differences นะครับ แต่เคยใช้วิธีนี้กับคนไทย ก็รู้สึกว่าใช่ได้นะครับ ประเด็นก็คือ การยอมรับ การที่อยู่ใน "สถานการณ์" ร่วม แต่ไม่ถึงกับ in หรือ เกิด sympathy ไม่แสดงอาการอิลักอิเหลื่อ uncomfortable ที่เห็นเขาร้องไห้ จะยิ่งเกิด distance การเดินถอยห่าง หรือสร้าง barrier มีความหมายหลายอย่าง แต่ไม่ค่อยดีสักอย่าง บางคนเลยถือโอกาสเป็นการสิ้นสุดการสนทนา นัยว่า ก็เธอพูดต่อไม่ได้ ฉันก็ลาล่ะนะจ๊ะ