ทำใจ
"ต้องมั่นใจให้ได้ว่า ไม่มีอะไรได้ดังใจเรา"
ชีวิตประจำวันของเราช่างเต็มไปด้วยปัญหาจริงๆ ปัญหาการเงิน ปัญหาการงาน (ทั้งการเมืองในสำนักงาน และปัญหาผู้ร่วมงานที่ร้ายกาจ ฯลฯ) ปัญหาครอบครัว ปัญหาความรัก ปัญหาคู่ครอง ปัญหาทางเพศ ฯลฯ ทำไมนะอะไรๆ ที่เราเข้าไปแตะจึงเป็นปัญหาไปเสียทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นอะไร ทำงานอะไร นายแบงก์ หรือเสมียนพนักงาน ต่างก็มีปัญหาด้วยกันทั้งสิ้น จะใช้ชีวิตชาวบ้านหรือนักบวชก็ไม่เว้น แล้วจะทำอย่างไร?
ปัญหาทุกอย่างมีเหตุมีปัจจัยก่อให้เกิดขึ้นมา ผลักดันให้เกิดมีขึ้นมา หากขจัดเหตุแห่งปัญหาได้ ปัญหาก็จะสิ้นสุดลง แล้วจะทราบได้หรือไม่ว่า เหตุปัจจัยแห่งปัญหาของเรานั้นมีมาจากอะไร... ตอบว่า มันก็แล้วแต่ว่า เราจะมีเหตุมีปัจจัย ช่วยให้เราทราบถึงต้นเหตุแห่งปัญหานั้นหรือไม่ ...โอ๊ย! ปวดหัว
ข้อเท็จจริงมันมีอยู่เช่นนั้น ต้องรู้และขจัดเหตุปัจจัยแห่งปัญหานั้นให้ได้ ถ้าขจัดไม่ได้ปัญหานั้นก็ยังคงมีอยู่ ปัญหาของชีวิตมี 2 ด้าน คือ ปัญหาทางกายภาพ เช่น รถชนกัน เป็นต้น เป็นเรื่องที่จะต้องแก้ไขไปตามกติกาสังคมที่เราอยู่ ว่ากันไปตามนั้น แต่อีกปัญหาหนึ่งคือ ปัญหาทางจิต อันได้แก่ ความกลุ้มอันเกิดจากรถไปชนกันนั่น เป็นเรื่องที่เราจะต้อง "ทำใจ" แต่เพียงอย่างเดียว ถ้าทำใจได้ ก็ไม่ทุกข์มากกับเรื่องนั้น ถ้าทำใจไม่าได้ก็ทุกข์ 2 ซ้อน คือ ทุกข์เพราะรถชนกันแล้วยังทุกข์ตรงกลัดกลุ้มอีกด้วย
ทำใจได้ ก็จะสู้ต่อไปได้ ทำใจไม่ได้ก็จะหมดแรง ท้อถอย ว้าวุ้น แก้ปัญหาไม่ตรงจุดต่อไปอีก ทำใจยุ่งหนักขึ้นไปอีก ข้อสำคัญต้องมั่นใจให้ได้ว่า ไม่มีอะไรได้ดังใจเรา โลกนี้เป็นโลกแห่งเหตุผล มีแก่นสารเป็นความเปลี่ยนแปลงนิรันดร "อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา" ต้องแม่นยำอยู่ในคลองแห่งความคิดในจิตสำนึกอยู่ตลอดเวลา เมื่อมีเหตุปัจจัยอย่างนั้น กรณีนั้นๆ ก็ต้องเกิดขึ้น และเราก็ต้องปลง ส่วนจะจัดทำแก้ไขอย่างไรต่อไป ก็ต้องดูว่ามีเหตุปัจจัยให้แก้ไขได้หรือไม่...ฯลฯ
ท่านอิ๊กคิว (ที่เรารู้จักกันนามของ อิ๊กคิวซัง) เป็นอาจารย์เซนองค์หนึ่งในประเทศญี่ปุ่น มีชื่อเสียงมาก ในวัยเด็กท่านได้ชื่อว่าเป็นคนที่มีความเฉลียวฉลาดมาก ครูของท่านมีถ้วยน้ำชาอันงดงามและมีค่ามากอยู่ถ้วยหนึ่งและเป็นของที่หายากเสียอีกด้วย วันหนึ่งเจ้าหนูอิ๊กคิวก็ทำถ้วยน้ำชาอันเก่าแก่ใบนั้นแตกและก็ตกใจมาก พอได้ยินเสียงฝีเท้าของครูของท่านเดินมา พ่อหนูน้องก็ถือเศษถ้วยที่แตกซ่อนเอาไว้ข้างหลัง เมื่อท่านอาจารย์โผล่เข้ามา หนูอิ๊กคิวก็รีบถามขึ้น "ทำไมคนเราต้องตายด้วยล่ะครับ?"
"มันเป็นธรรมดาน่ะ" ท่านอาจารย์อธิบาย "ทุกๆ สิ่งที่มีชีวิตอยู่ต่อมาก็ต้องตาย"
เจ้าหนูน้อยอิ๊กคิวจึงยื่นถ้วยแตกให้อาจารย์ดู "มันได้เวลาที่ถ้วยของท่านต้องตายแล้วละครับ"