สวัสดีค่ะ..อาจารย์จตุพร

เข้ามาอ่านเรื่องราวของเด็ก ๆ ในวันเด็ก รับทราบแนวคิดของอาจารย์และเพื่อน ๆที่ร่วมแสดงความคิดเห็น จริง ๆ แล้ววันนี้เป็นวันใส ๆ ของเด็ก แต่ผู้ใหญ่อย่างเราเครียดกันนะคะ

เรื่องนี้ในความคิดของตัวเองแล้วเป็นเรื่องที่ใหญ่มากค่ะ..ถือเป็นปัญหาระดับชาติเชียวค่ะ

การจัดการศึกษาระดับปฐมวัย เป็นจุดเริ่มในการพัฒนาคุณภาพการศึกษา การเรียนรู้ของเด็กเริ่มในช่วงนี้ ซึ่งสำคัญมาก แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมืองก็ทำเหมือนไม่เอาจริงเอาจัง ไม่ให้ความสำคัญ แบบว่าหลักการ นโยบายกับการปฏิบัติไปคนละทิศคนละทาง

ใน พรบ.การศึกษาแห่งชาติให้กระจายอำนาจให้ท้องถิ่น การศึกษาขั้นพื้นฐานเริ่มต้นตั้งแต่ชั้น ป.๑ ถึง ม.๖ ปล่อยให้การศึกษาระดับปฐมวัยเป็นหน้าที่ของท้องถิ่น ในช่วงแรก ๆ คุณครูที่สอนอนุบาลที่จบเอกโดยตรง หรือผ่านการอบรมมา หนีขึ้นไประดับประถมกันหมดค่ะ เพราะเกี่ยวข้องกับเรื่องของวิทยฐานะ , มาตรฐานวิชาชีพครู

การแก้ปัญหาก็เหมือนที่อาจารย์จตุพรรับทราบข้อมูลจากน้องสาวทางหนองคายนั่นแหละค่ะ อบต.จ้างครูพี่เลี่ยงเข้ามาสอน น่าจะมากกว่าร้อยละ ๘๐ ค่ะที่ไม่มีความรู้ในการดูแลเด็กอนุบาล

ในช่วงปรับเปลี่ยนโครงสร้างของกระทรวงศึกษาธิการ ประมาณ ๔ ปีที่ผ่านมา การศึกษาระดับปฐมวัยน่าสงสารมากค่ะ (ตัวเองได้รับผิดชอบด้วยค่ะในตอนนั้น) ต้องระดมพลังกันในการพัฒนาครูพี่เลี้ยงยกใหญ่เชียวค่ะ..

พอประมาณ ๒ ปีต่อมาในช่วงรัฐบาลที่แล้ว ท่านผู้นำเห็นความสำคัญมีโครงการดี ๆ หลายโครงการ (สุดแสนเหนื่อยหน่ายกับระบบการทำงานของบ้านเมืองเรานะคะ)เหมือนที่อาจารย์จตุพรทราบค่ะ..ขณะนี้หายไปหลายโครงการแล้ว

ที่เหลือ ก็คือการเรียนรู้ที่พัฒนาสมอง แบบ BBL นี่แหละค่ะ ขณะนี้ยังคงไม่เต็มพื้นที่ค่ะ ทำกันในลักษณะนำร่อง ทั้งโรงเรียนเอกชน รัฐบาล และโรงเรียนสังกัดเทศบาล รวมทั้งศูนย์เด็กเล็กต่าง ๆ ในจังหวัดเชียงใหม่ที่ประสบผลสำเร็จเป็นตัวอย่างได้ก็คือ โรงเรียนปริ้นสรอยแยลส์วิทยาลัยค่ะ ขยายขึ้นสู่ระดับประถมศึกษาแล้ว และโรงเรียนประถมของรัฐบาลก็กำลังขยายค่ะ..ในชั้น ป.๑..เป็นบางโรงเรียน

วิธีการเรียนรู้ดี แต่ต้องอยู่บนความพร้อมของปัจจัยหลายอย่างค่ะ โรงเรียนปริ้นสรอยแยลส์ฯ พร้อมทุกเรื่อง แต่ศูนย์เด็กเล็กต่าง ๆ ยังไม่พร้อมค่ะ โรงเรียนประถมเช่นกันกว่าจะอบรมครู กว่างบประมาณซื้อสื่อจะผ่าน นักเรียนจะได้ใช้สื่อ ก็สิ้นเทอม บางที่เกือบสิ้นปีด้วยซ้ำ ยิ่งเด็กที่อยู่ไกล ๆ เหมือนที่อาจารย์จตุพรสัมผัสนั่นแหละค่ะ ที่จะหวังให้เห็นผลเป็นจริงเป็นจังตลอดแนว..ยังหนักใจค่ะ..กลายเป็นคุยเรื่องเครียดเลยนะคะ..

คุยอย่างไรก็ไม่จบค่ะ..อาจารย์จตุพรมีอะไรจะให้ช่วยเหลือในเรื่องที่เกี่ยวข้อง..กรุณาบอกได้นะคะ..ยินดีและเต็มใจค่ะ..วัชราภรณ์