สวัสดีครับป้าpa_daeng

และท่านครู ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์

         หากเราคิดจะแบ่งแยก และอยากดีเด่นกว่าคนอื่น หรือแนวทางที่เราจะเอาชนะในการโจมตี เรามักจะเน้นการ รู้เขา มาก่อน รู้เรา คงเป็นแนวทางที่จะลดภาระการเพิ่มศักยภาพตน จนบางครั้งเราก็ติดกับดักของความประมาท ท้ายที่สุดก็วอดวายด้วยกันทั้งเขาและเรานั่นล่ะครับ

         การบูรณาการ ที่คิดจะแก่งแย่งผลงานกัน หรือว่า จะเอาหน้าให้บานกว่าเพื่อร่วมงานอีกคนหรืออีกกลุ่มนั้น ถึงเป็นอุปสรรคในการเข้าถึงคำว่า บูรณาการ เป็นสำคัญ เพราะภายในลึกๆ บกพร่องนั่นเอง ดังนั้น แนวทางการเสียบหรือแทงข้างหลัง หรือหักหลัง หรือแก่งแย่ง เกิดขึ้นในสังคมใด สังคมบูรณาการอย่าได้คิดว่าจะเกิด นั่นคือ บูรณาการใจ ไม่เกิดแน่นอนครับ เว้นแต่ว่า ทุกๆ คนที่เคยแก่งแย่งกันจะนั่งกุมขมับกันที่ก้นเหวร่วมกันครับ แล้้วอะไรๆ จะดีขึ้น แล้วพอวันหนึ่งมีเชื้อไฟเดิมก็จะเผามอดม้วยดั่งอดีตเช่นกันครับ 

 เริ่มใหม่กันที่รู้เรา รู้ใจเรา เข้าใจเขา อยู่ร่วมกัน แบ่งปันด้วยการให้

ขอบพระุคุณมากครับ