สวัสดีครับพ่อครูบา

ผมเป็นประธานเขตพื้นที่นำร่องฯ แต่สิ่งที่เราอยากทำไม่ได้รับการสนองตอบเพราะผู้บริหารเขาเห็นว่าทำไม่ได้ ผมบอกว่าถ้าเราเริ่มต้นจากคำว่าทำไม่ได้ก็เท่ากับว่าไม่ต้องทำ ถ้าเราเริ่มต้นด้วยคำว่าเราทำได้ เราต้องทำให้ได้ มันก็จะทำได้ แค่คนในแวดวงการศึกษาเองก็บอกผมว่าคุณคอยดูเหอะ คุณเข้ามาในวงการนี้สิ่งที่คุณมีไฟจะเริ่มมอดดับลงไปเรื่อยๆ จนถึงวันนี้ชักจะเริ่มรู้สึกบ้างเหมือนกัน

ตอนนี้มาเป็นประธาน อ.ก.ค.ศ. ก็ชักรู้สึกทะแม่งๆกับการแต่งตั้งโยกย้ายครูและบุคลากรทางการศึกษา เพราะมีความรู้สึกเหมือนถูกหลอกให้เซ็น มีเสียงวิพากย์วิจารณ์ว่าแต่งตั้งคนของผู้บริหารทั้งนั้นในการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง มาพิจารณาดู เออ...มันก็น่าสงสัยอยู่ การให้ค่าคะแนนก็ดูแปลกๆ แต่คณะอนุกรรมการที่แต่งตั้งเข้าไปเมื่อไม่เห็นด้วยก็ไม่ทำหน้าที่คัดค้านในที่ประชุม แต่กลับไม่เข้าประชุมอีกเลย ก็ต้องถือว่าผลประชุมออกมาตามนั้น เวรกรรม...

แต่ก็อย่างที่พ่อครูบาว่านั่นแหละ ครูก็ไปอิงนักการเมืองเข้าให้อีก ก็เลยสับสนวุ่นวาย ผู้บริหารบางคนจะทำผลงานขอให้ลูกน้องช่วยพอจะพิจารณาความดีความชอบจะได้ใคร ลูกน้องคนนี้จะบอกอะไรก็จะเชื่อไปหมด ก็ขนาดระดับผู้บริหารยังเป็นอย่างนี้แล้วจะให้มองอนาคตทางการศึกษาดีเลิศประเสริฐศรี คงจะยากกระมัง

ถึงเวลาที่ครูจะเลิกรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยหรือยังครับ อย่าเทียบศักดิ์ศรีของครูที่เงินเดือน อย่าทำตัวรับใช้นักการเมือง แสดงให้เห็นสิครับว่าครูคือบุคคลที่ควรเคารพนับถือ ผมเคยพูดเมื่อไม่นานมานี้เมื่อนักการเมืองท้องถิ่นฝากเด้กเข้าเรียนแล้วบอกด้วยว่าถ้าไม่ได้ก็จะไม่อนุมัติงบประมาณให้ ผมท้าในที่ประชุมว่าเด็กที่เขาฝากมาถ้าไม่เข้าหลักเกณฑ์ไม่ให้เข้า แล้วให้เขาเสนอไม่อนุมัติงบประมาณ ผมจะทำหน้าที่ฟ้องประชาชนเอง ทำไมโรงเรียนจะต้องกลัวนักการเมืองพวกนี้ด้วย ไม่เข้าใจจริงๆ

รู้สึกจะอินมาไปหน่อยครับ พ่อครู...อิอิ