คุณหมอคะ

ดิฉันย้อนกลับมาอีก ไม่ใช่อะไรค่ะ แต่จะบอกว่า ประทับใจเรื่องของ อิเมลด้า มากค่ะLetters to a Young Doctor: Imelda

เป็นเรื่องตัวอย่าง ที่สมบูรณ์แบบทีเดียว

ดิฉันจำได่ว่า แต่ก่อน นิยามของการเป็นแพทย์ มันลึกซึ้งกว่านี้มาก สำหรับชาวบ้าน หมอคือเทวดาค่ะ

แต่ปัจจุบัน เทคโนโลยี่ใหม่ๆ ทำให้วงการแพทย์ มองข้ามเรื่องของจิตใจไป ดิฉันเห็นว่า ถ้าคนไข้ไปหาหมอ หมอ เอามือแตะตัวคนไข้อย่างอ่อนโยน กำลังใจมากมากกว่า 50 %แล้วนะคะ

การรักษาคนไข้ ต้องการทั้งความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ และการบำบัดทางจิตใจด้วยแน่นอน หมอจึงต้องทั้งรักษาทั้งคนและทั้งโรคไปพร้อมกัน

เหมือนหมอเด็กรักษาเด็ก แต่ต้องรักษาอาการประสาท ของแม่ด้วย เพราะบางที แม่จะเป็นมากกว่าลูกเสียอีก

แต่เรื่องการสื่อสารกับคนไข้หรือญาติก้สำคัญมากๆค่ะ

ดิฉันเคยเห็นหมอกระดูกต่อนิ้วคนไข้ และให้พันผ้าไว้อย่างนั้น 3 วัน ไม่ให้เอาออก

แม่คนไข้ไปร้องเรียนว่า หมอไม่ดูแลเลย

ร้อนถึงหมอต้องกลับมาอธิบายว่า เป็นความตั้งใจของหมอเอง ที่ไม่ให้เอาผ้าออก หมอจะมาเอาผ้าออกให้เอง ไม่ได้ไม่เอาใจใส่

นี่ถ้า บอกให้เข้าใจตั้งแต่ตอนแรก ก็ไม่เสียความรู้สึกกัน

ในความเห็นส่วนตัวดิฉัน จึงมองว่า น่ามีส่วนประกอบปลีกย่อยอื่นๆประกอบกับการรักษาตามกระบวนทัศน์ใหม่

"หัวใจแห่งความเป็นมนุษย์" ซึ่งก็คือ การผสมผสาน แนวการรักษาแบบดั้งเดิม ที่ให้การดูแลเอาใจใส่ ในการรักษาคนไข้อย่างอ่อนโยน ไม่ดุ ไม่ว่า

 กับแนวการรักษาแบบวิทยาการสมัยใหม่ด้วยค่ะ