สาธุครับ

เลยนำบทกลอนมาฝากด้วยครับ

..................................

ทุกข์ทำไมให้หัวใจต้องร้าวซ่าน

อีกไม่นานถึงเกณท์ดับอายุขัย

ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้วันถัดไป

ไม่มีใครจะยืนยงคงกระพัน(17 ..)

เมื่อชีวิตไม่นิรันดร์เช่นฝันไฝ่

จะหลงผิดไปทำไมว่าสุขสันต์

อยากเป็นโน่นเป็นนี่พัลละวัน

ต่างยึดมั่นคว้าหัวโขนมาใส่ตน

โบราณว่าอยากได้สุขทุกข์จะเกิด

อยากเป็นเลิศต้องตกต่ำกล้ำขื่นขม

อยากได้ยศจะเสื่อมยศหมดคนชม

ทรัพย์อุดมสักวันหนึ่งก็หมดไป(24 ..)

สิ่งใดใดในโลกล้วนไม่แน่

ต้องผันแปรเปลี่ยนแปลงอย่าสงสัย

ทั้งสุขทุกข์ดีชั่วอยู่ที่ใจ

หากปลงได้เปลี่ยนเพียงใดก็ช่างมัน(23 ..)

ผลบุญ

............................................................

อ่านได้จาก http://www.polpage.com/loksawang001.htm

ด้วยความปรารถนาดี