เวลา 21:00 น.

ณ บริเวณหน้าอนุสาวรีย์ ท้าวสุรนารี เมืองโคราช มีชายหิ้วกระเป๋ามาทรุดตัวลงนั่งพับเพียบ ยกมือพนมขึ้น  พร้อมพุ่งสายตาไปที่อนุสาวรีย์ย่าโม

 “ย่าโมครับ!ผมตกรถครับ  ขอความเมตตา ย่าโม ขอเงินค่ารถสัก 500 บาท เถอะครับ ย่าครับ”

ว่าแล้วก็ยกมือท่วมหัว ก่อนที่จะเอนกายลงนอนด้วยความอ่อนล้า

“นี่คุณ...คุณ...คุณ นอนตรงนี้ไม่ได้นะครับ บ้านอยู่ไหนละ” เสียงตำรวจสายตรวจเรียกให้ชายผู้ตกรถตื่นขึ้น

 “สวัสดีครับ คุณตำรวจ ผมตกรถ กลับบ้านที่อุบลไม่ได้ครับ...ตังค์ค่ารถก็ไม่มีครับ คุณตำรวจ”   ชายผู้ตกรถอธิบายความให้คุณตำรวจได้เข้าใจ  

ก่อนที่ คุณตำรวจผู้ใจดีจะยื่นเงิน 300 บาทให้

“เอ้า!เอาเงินของผมไปก็แล้วกัน จะได้ขึ้นรถกลับบ้านได้" 

  “ขอบคุณมากครับ คุณตำรวจครับ” ชายผู้ตกรถยกมือไหว้ตำรวจ ก่อนที่ตำรวจจะเดินจากไป

เขาหันหน้ากลับไปทางอนุสาวรีย์ ท้าวสุรนารี  หรือที่เขาเรียกว่า “ย่าโม” อีกครั้ง  ก่อนที่จะพูดออกมาเบาๆ ว่า 

 “ขอบคุณย่าโมมากนะครับที่ให้เงินค่ารถผมกลับบ้าน  คราวหน้าฝากตังค์กับใครมาให้ผมก็ได้ครับ  แต่..อย่าฝากตำรวจมาให้ผมนะครับ

ดูซิ อมของผมไปตั้ง 200 แน่ะ!