สวัสดีครับพี่บางทราย

        สบายดีไหมครับพี่ชาย  ได้เข้ามาอ่านบันทึกพี่ อดไ่ม่ได้ที่จะเขียนความเห็นไว้ครับ จากท่อนนี้นะครับ

บันทึกของมูโอต์ถูกส่งกลับไปอังกฤษให้น้องชายเขา ภริยาเขาตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสหลายครั้งหลายหน          

          ความ สำเร็จในการสำรวจครั้งนั้นและบันทึกเขาตีพิมพ์นั่นเองทำให้นครวัดนครธมกลาย เป็นสิ่งเลื่องลือถึงความมหัศจรรย์ของโลกตะวันออก และเป็นผลทำให้ฝรั่งเศสสนใจในดินแดนอินโดจีนอย่างมหาศาลจนในที่สุดก็เข้ามา ยึดครองเป็นอาณานิคม 

        ไปค้นพบบ้านเพื่อน ตีพิมพ์ผลงานบ้านเพื่อน แล้วมาโจมตีบ้านเพื่อน จะเรียกว่าอะไรดีหนอ... อยากจะมองเป็นแง่ดีนะครับ แต่มองแล้วขัดความรู้สึกไม่น้อยครับ อิๆๆๆๆ

        ผมดีใจนะครับ พี่ที่พี่ไปอยู่ที่ลาว ผมเป็นห่วงประเทศลาวเหลือเกินครับ โดยเฉพาะในเรื่องทรัพยากรธรรมชาติ ผมเกรงว่าอีกสิบปีข้างหน้าลาวจะเป็นอย่างไรหนอ โดยเฉพาะป่าไม้และอื่นๆ มีคนจ้องอยู่รอบทิศ

        ส่วนบ้านเราเรื่องป่าไม้ก็เหลือน้อยเต็มทน ยังไม่คิดกันเท่าไหร่เลย จะทันแผ่นดินไหวในครั้งหน้าไหมหนอ พายุอีกกี่สิบลูกที่รอมาซัดให้หนำใจ ว่าไปแล้วไม่อยากจะคิดครับ ตื่นหรือไม่คงต้องคิดกันเองนะครับ

        หากเพื่อนลาวที่รักตื่นตัวไม่ทันก็อาจจะเสียเกมส์ ลาวไม่มีป่า พม่าไม่มีป่าไม้ จีนไม่มีป่าไม้ เวียดนามไม่มีป่าไม้ กัมพูชาไม่มีป่าไม้  โอ้ยยครับพี่ ไม่อยากคิดเลยครับ ปาท๋องโก๋ที่พัดผ่านมาจากกระทะแปซิฟิกคงลอยวนได้สนุกแน่ๆ ครับ

        แต่่ว่าไปก็เป็นกรรมครับ ฝรั่งเศสเองตอนนี้ ดูง่ายๆ สำหรับคนชอบบอลแฟนบอล นักบอลฝรั่งเศสแท้ๆ หาเริ่มยากขึ้นทุกทีแล้วครับ กรรมลึกๆ นะครับ  ลองแปลๆ กันดูครับ ว่าเพราะอะไร ตอนนี้ผมว่าอยู่ที่ว่าไทยเราเองก็กลับลำได้ทันหรือเปล่า ยูเิทิร์นข้างหน้าจะเลี้ยวหัวกลับหรือว่าเหยียบคันเร่งเพิ่มครับ กับสังคมสมัยยุคนี้ กลับไม่ทันก็ต้องทำกันเองครับผม

        อิๆๆๆ มาเขียนทักทายไว้แบบเผ็ดๆ หน่อยนะครับ ก่อนจะไม่เหลืออะไรครับ

ขอบคุณพี่ชายมากๆ นะครับ

เม้งครับ