สวัสดีปีใหม่ครับพี่บ่าว
- โดนใจดีครับบทความนี้
- อะไรก็ตามหากเราใส่ใจ เอาเขามาใส่ใจ จะไม่มีวันหายครับ
- แต่หากเราฝากหัวใจไว้กับตลาด ทุน เงิน ตู้เย็นที่เคยอยู่ตามรั้วบ้าน ในสวนครัว บ่อปลา ก็ย้ายไปอยู่ที่ตลาดนัดหมดเลย
- ก็ตู้เย็นดีๆ ข้างๆ บ้านหายไป ตู้เย็นใหม่เข้ามาครับ
- จะมีใครหวนคิดว่า
- สระบ่อเลี้ยงปลาเป็นตู้เย็นที่ดี
- ปลูกต้นไม้ไว้บนผืนดินคือธนาคารแห่งชีวิต และอื่นๆ
- เราฝากชีวิตไว้กับแกงถุง แกงกระป๋อง อาหารสำเร็จรูป อาหารกินด่วน(ไปด่วน) นั่นคือ ใครจะมีอะไรให้กินด่วน ก็กินไปตามนั้น โดยไม่ได้รู้ว่ามีอะไรในนั้นก็ต้องกิน
- ชีวิตแขวนอยู่บนความเร่งรีบ รีบร้อน แข่งขัน แล้วจะไม่หายได้อย่างไรครับ
- ชีวิตที่มีการให้มันหายไป คี้พล้าล่าไป ผักไห่ล่ามา ยังมีอยู่ไหมในสังคมไทย
- สำหรับคนที่มีพื้นดิน ลองหันไปดูตามซองนอกบ้าน ตรงไหนจะขุดบ่อเลี้ยงปลา ทำนาเล็กๆ ปลูกผักบุ้ง ปลูกผักสวนครัวอื่น แล้วชีวิตจะดีขึ้นครับ
- หากเราไม่เริ่มใครจะเริ่มครับ เริ่มแล้วให้ สิ่งดีๆ จะกลับมาครับ มันไม่ได้หายไปไหนครับ เพียงแต่พวกเค้ารออยู่ รอว่าเมื่อไหร่คนจะกลับมาใส่ใจ ให้ความสำคัญครับ
- ขอบคุณพี่บ่าวมากๆ นะครับ ที่เขียนให้บ่นต่อยอดครับ
- สวัสดีปีใหม่ครับผม