ผมเห็นด้วยกับท่านรอง เป็นอย่างยิ่ง แต่ถ้ามามองอีกด้านหนึ่ง เมื่อผู้รับต้องการอย่างนั้นเพราะเป็นความเคยชิน เคยรับ (ของขวัญ ของชำร่วย ทรัพย์สินเงินทอง) เมื่อได้มาแล้วมีความสุข ไม่ได้ก็เกิดทุกข์ ถ้าเป็นอย่างนี้ ก็จงภาวนาให้บุคคลเหล่านี้ล้มหายตายจากไปเสียก่อน แล้วค่อยมาเริ่มปลูกฝังกับคนรุ่นใหม่

ผมเองไม่ใช่เห็นด้วยเพียงอย่างเดียว แต่ปฏิบัติด้วย เช่นเมื่อ 26 ธ.ค.ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดของผมเอง ทั้งแม่บ้าน ทั้งลูก ทั้งหลาน ต่างก็บอกว่าจะมีของขวัญมาให้พร้อมกับอวยพรปีใหม่ด้วยเลย ผมก็เลยสั่งบอกทุกคนว่า ห้ามใครนำของขวัญมาให้ เปลืองเงินเปลืองทองเปล่าๆ พ่อมีทุกอย่างพร้อมแล้ว แต่แม่บ้านแหกกฏ (คำสั่ง) นำของขวัญมาให้ 1 ชิ้น เมื่อรับไว้แล้วก็วางไว้บนหลังตู้ ด้วยความน้อยใจกระมังก็มาถามผมว่า ทำไมไม่เปิดดูของขวัญที่มอบให้ ผมถามกลับไปว่า จำได้ไหมว่าพ่อพูดไว้อย่างไร แต่เขาก็บอกว่า ตั้งใจไว้แล้วเป็นสิ่งที่พ่อชอบ และพ่อควรจะมีเพิ่ม ผมก็มาเปิดดูปรากฏว่าเป็นกางเกงแอร์โร่ ราคาค่อนข้างแพง

ก็เลยทำใจเพราะเขาตั้งใจไว้แล้ว ก็เลยถือโอกาสอบรมทั้งลูกทั้งหลาน ว่า พ่อขอให้ทุกคนเป็นคนดี นั่นแหละคือของขวัญอันลำค่าที่พ่อต้องการ สำหรับแม่ก็ขอเลี้ยงไอ้ตัวเล็กให้ดีก็แล้วกัน นั่นคือภาระที่สำคัญของเราในบั้นปลายชีวิต

ผมเล่าให้ท่านรองฟัง ในเจตนาของผมที่สอดคล้องกับความเห็นของท่านครับ

อาจารย์เก