ขอขอบคุณอาจารย์ขจิต และท่านผู้อ่านทุกท่าน...

• ที่อาจารย์ยกมาเป็น "ปัจจเวกขณพิจารณา" เป็น "ศีล" ให้พิจารณาก่อนใช้ ขณะใช้ หรือหลังใช้ปัจจัยสี่ (เสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย ยา)

ปัจจเวกขณ์ > พิจารณากว้างๆ เช่น อาหาร... ไม่ให้เป็นไปเพื่อความเพลิดเพลินสนุกสนาน(อร่อย) เพื่อกำลังทางกาย(ฟิตไว้ทำร้ายคนอื่น) ประดับ ตกแต่ง แต่ฉันเพื่อให้ความลำบากทางกายสิ้นไป(หายหิว) เพื่ออนุเคราะห์แก่การประพฤติพรหมจรรย์ ไม่ทำให้เกิดเวทนาใหม่(อิ่มจนแน่นท้อง) เพื่อความเป็นผู้หาโทษมิได้ เพื่ออยู่ผาสุก เป็นต้น

• ทว่า... สัปปายะ(ไทย = สบาย) มองกว้างขึ้นไปอีก เช่น อาหารนี้อาจจะมีประโยชน์ แต่สำหรับพระเณรอาจทำให้กิเลสบางอย่างกำเริบ ซึ่งแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน อย่างนี้ไม่ควรฉัน ฯลฯ

เรื่องสัปปายะมีในอรรถกถา+ฎีกาวิสุทธิมรรคครับ... ฉบับภาษาไทยมีที่ร้านหนังสือมหามกุฏราชวิทยาลัยข้างวัดบวรฯ