เรียน คุณครูชา

ขออนุญาตครับ

ข้อ ๖ คำว่า "เซิ้ง" โดยขนบการใช้ของคนอีสาน หมายถึงการร้องบทกลอนในขบวนแห่ครับ แต่ที่ถูกนำมาใช้ในความหมายของการ "ฟ้อนรำ" (เช่นในปัจจุบัน) เพราะเหตุว่า การฟ้อนรำนั้น รำตามจังหวะเซิ้งครับ (หมายถึงจังหวะการร้องที่ว่า "โอ่เฮาโอ่เฮาโอ้เฮาโอ" ลองตีกลองตามจังหวะคำร้องนี้สิครับ จะเห็นว่านี่คื่อจังหวะการเซิ้ง (ฟ้อนรำตามจังหวะการร้องในขบวนแห่) ส่วนที่ว่า เซิ้งหมายถึงการฟ้อนรำ ความหมาย มันกลายแล้วครับ

ข้อ ๗-๘-๙ จังหวะการเซิ้ง ก็คือ จังหวะการเซิ้ง (กาพย์เซิ้ง) ไม่เกี่ยวกับกลอนลำ  (โคลงสาร) กล่าวคือ บทกลอนเป็นเรื่องของจังหวะถ้อยคำครับ เพราะฉะนั้น เป็นไปไม่ได้ที่บทกลอนที่กล่าวนี้เป็น บทเซิ้ง เพราะจังหวะถ้อยคำไม่ใช่ครับ

ด้วยความเคารพครับ

ข้อความของเติม วิภาคย์พจนกิจ ไม่จำเป็นต้องถูกเสมอไปครับ