พี่รุ่งขา

อ่านแล้วซึ้งมากเลยค่ะ  ตอนเรียนพยาบาลหนิงก็เลือกทุนสสจ.เพราะเขาว่าจะเอาพยาบาลวิชาชีพลงไปสอ.  อยากเป็นหมอ  อยากเป็นผอ. โรงพยาบาลสองเตียง อิอิ แต่ปรากฎว่า  ในระยะทดลองเขากลับเลือกเอาไปลงแค่ในจังหวัดอุดร  ก็เสียใจมาก  ให้เราอยู่ฝ่ายแผนฯในสสจ. เหตุผลเดียวว่า เราเรียนเก่ง  เอาไปทำแผนฯ  ควรจะดีใจดีไหมเนี่ย...ทำไมไม่ให้เราเลือกที่อยากทำอ่ะ

อยู่สสจ.ไม่นานก็หาเรื่องออก รพช.  เขาให้อยู่ ER แล้วเขาก็ให้เข้า LR พออยู่ LR ซักระยะ เขาก็ให้เข้า OR ช่วงอยู่ OR นี่แหละค่ะ  เป็นหน.แล้วก็อยากไปเรียน anath  แต่ก็ไม่ได้ไป  เพราะ ...   และทดแทนให้เราไปอบฯหมันชายแทน  เลยเสียความรู้สึก 

ขออยู่ฝ่ายส่งเสริมก็ไม่ให้สักที  แต่พอดีเภสัชชุมชนลาออกหนิงเลย  ได้เป็น รก.เภสัชชุมชน  ด้วยเหตุผลเดิมอีก เราเรียนเก่ง เฮ้อ...ควรจะดีใจไหมเนี่ย...

ช่วงนี้แหละที่เบื่อวงการ กระทรวงหมอมาก  พอดีมีเพื่อนทำงานในกระทรวงครู  เลยหันเหมาลองสอบดูค่ะ  สอบได้เลยลาออกซะเลย 

สมใจค่ะ  ได้เป็น ผอ. โรงพยาบาล 4 เตียง  อิอิ  ทำเองทุกอย่างตั้งแต่ จัดซื้อ --->Tx --->supply และ ถูพื้น  เพราะมีอยู่คนเดียว  อิอิ  ปรากฎว่า ตั้งแต่บรรจุใหม่มาอยู่กระทรวงครูนี่  17 ปี  อยู่ที่เดิมตลอด  ฮา....แต่งาน DSS เพิ่มมาใน 3 ปีนี่แหละค่ะแล้วเตียงก็หายไปด้วย  อิอิ  เตียงหักแล้ว

หนิงคิดถึงช่วงเวลาที่ฝึกงานที่สอ.มาก  หนิงชอบแบบนั้นมากกว่างาน ward อ่ะค่ะ  ชอบที่เป็นงานแบบองค์รวม  ทำทุกอย่างเพื่อสุขภาพอนามัยของชุมชนจริงๆ ชุมชนได้ประโยชน์และเข้าถึงได้   อยู่กับชาวบ้านทุกอย่างต้องคอยปรับเสมอ  ได้โจทย์มาจากจังหวัด บางทีหาคำตอบไม่ได้ก็ต้องกลับไปปรับโจทย์  อิอิ แต่สุดท้ายเราได้อนามัยชุมชน ไง