เศรษฐกิจพอเพียงในทางปฏิบัติ ไม่สามารถวัดโดยมาตราส่วนใด ๆ จากภายนอก  แต่น่าจะวัดโดยตัวของเรา  ครอบครัวเรา หรือชุมชนเรา คือพอเพียงตามสภาพของตน  ซึ่งเป็นปัจจัยภายในของตัวเรา  ใครคนอื่นจะมากำหนดมาตรฐานให้ไม่ได้  และพอควรตามภูมิสังคม สรุปความสั้น ๆ เศรษฐกิจพอเพียง คือ  การพึ่งพาตนเองได้ และช่วยเหลือเกื้อหนุนผู้อื่น ชุมชน สังคมได้ด้วย

          ทางก้าวย่างสู่เศรษฐกิจพอเพียง มีคำกล่าวของคนโบราณไว้ว่า    ความสุขแบบพอเพียงของคนอีสาน  7  อย่าง คือ   สุขเพราะมีข้าวกิน สุขเพราะมีดินอยู่ สุขเพราะมีคู่นอนนำ  สุขเพราะมีเงินคำเต็มถุง เต็มไถ่  สุขเพราะมีเฮือนหลังใหญ่แอ้มแป้นไม้กระดาน สุขเพราะมีหลูกหลานมานั่งเฝ้า  สุขเมื่อยามแก่เฒ่าได้เข้วัดฟังธรรม.....

 บันได  6  ขั้น สู่การปรับเปลี่ยนแนวคิดสู่เศรษฐกิจพอเพียง ........1.  พิจารณาตนเอง ในเรื่อง การใช้เวลา เพราะธรรมชาติให้สิ่งหนึ่งทุกคนเท่ากัน คือเวลาวันหนึ่ง มี  24  ชั่วโมง แต่แต่ละคนจะใช้เวลาให้เกิดคุณค่าไม่เหมือนกัน " ขณะ  ล่วงไป ๆ ท่านกำลังทำอะไรอยู่ " ขโณโวมา อุปัจจคา .. การบริหารจัดการเวลามีผลต่อการมีอยู่มีกินมากที่สุด เพราะโบราณว่าไว้ว่า  ทำเท่าคนอื่น อย่างมากก็ได้เท่าเขา หรือน้อยกว่าเขา ถ้าทำมากกว่าเขา อย่างน้อยก็ได้เท่าเขา อย่างมากย่อมได้มากกว่าเขา เวลาจึงสำคัญ  มีค่า ทำทุกอย่างต้องใช้เวลา  หามาชดเชยไม่ได้....2,3,4,5,6..รอๆๆๆ