นมัสการพระอาจารย์ครับ....

ขอบพระคุณที่ได้กรุณาเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องมวยไทย..ซึ่งกระผมคิดว่าเป็นหน้าที่ของคนรุ่นเราที่จะสืบทอดให้ลูกหลานได้พิจารณาต่อไป..

พระอาจารย์ครับ..มวยไทยอาชีพที่ต่อย+แสดงอยู่ในปัจจุบัน..ถือว่าเป็นกระบวนการหนึ่งของศิลปะมวยไทย..และอาจจะถือได้ว่าเป็นตัวรุกที่สำคัญต่อ..ตลาด..และสาธารณะ..แต่ถ้าจะบอกว่า..เส้นทางนี้ประกอบไปด้วยผลประโยชน์แอบแฝงและเย้ายวนต่อกิเลศของโลกธุรกิจมาก..ดังนั้น..หากจะบอกว่ามี..ความเป็นศิลปะการต่อสู้และมีจิตวิญญานมวยไทยทั้งหมดคงมิได้..และยิ่งมีการเชื่อมโยงสู่สังคมโลกาภิวัฒน์..ซึ่งหมายถึงมูลค่าการตลาดที่มหาศาล..ความคาดหวังของผู้ที่รักชื่นชอบในศิลปะการต่อสู้มวยไทย..ก็คงต้องทำใจ..และหวังว่า..ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเสียเลย..นะขอรับ..จริงๆแล้ว..กระผมเคยกราบเรียนเสมอว่า..นักสู้มวยไทยที่ถูกหล่อหลอมจากครูมวยที่สืบต่อกันมา(มีที่มาที่ไป)..ถึงแม้เขาจะขึ้นเวทีเพื่อประกอบอาชีพ(หาเงิน)ก็ตาม..สิ่งที่ผูกพันตัวเขาอยู่ก็คือความกตัญญูต่อครูอาจารย์และความรักศรัทธาในศิลปะที่ได้รับการประสิทธิ์ประสาทมาด้วยความรักเคารพ..อันนี้มันฝังลึก..กระผมจึงอยากให้ทุกคนที่คาดหวังในด้านดีเข้าใจและอาจให้อภัยในสิ่งเขากระทำลงไปด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์และช่วยให้กำลังใจให้เขาเติบโตพอที่จะเป็นผู้สืบทอดเจตนารมย์อันดีงามในวาระต่อไปด้วย..แปลกไหมครับ?ในความเจ็บปวดของมวยไทย..มันให้อะไร?ที่ยิ่งใหญ่สำหรับคนที่ด้อยโอกาส คนที่ไร้เกียรติ (แต่มีศักดิ์ศรี) คนเล็กๆที่ไม่สามารถที่จะทำให้ใครยอมรับ..นอกจากสมญานามของนักมวย..ที่ได้มาด้วยความอดทนและเลือดเนื้อ..สำหรับค่ายส.ยกฟัด..กระผมเคยได้ชมตอนยังเล็กๆ..และคุณพ่อของกระผมท่านรู้จักดีครับ..