เป็นความจริง คนที่เคยเจ็บปวดจะเข้าใจ รู้ว่าในช่วงเวลานั้น ไม่มีใครปลอบใจ หรือผ่อนคลายความเศร้าหมองในจิตใจ นอกจากตัวเราเอง แม้จะมีคำปลอบโยนมามาย ความห่วงใยจากคนรอบข้าง หากจิตใจของเราคิดได้ด้วยตัวเองไม่ได้ ก็ไม่มีประโยชน์อันใด ใจมันถวิลหาบุคคลอันเป็นที่รัก ความตายทำให้เราคิดได้ ว่า ไม่มีใครจะอยู่คู่กันตลอดชีวิต…. ไม่มี … ที่สุดเราเกิดมาเพียงผู้เดียว….. ก็ต้องจากไป….เพียงผู้เดียว แต่กระนั้นก็ยังสภาวะต่างๆเข้ามาทำให้..คนเรามีอารมณ์ …..ความรู้สึกและเยื่อใยต่อสรรพสิ่ง…ยังมีหัวใจที่อ่อนแอ..ต้องการบุคคลที่มาทดแทนความรักที่ขาดหายไป….แต่ตามหาอย่างไรก็ไม่…พบเจอ..แม้แค่เงา  ที่สุดแล้วก็พลัดพราก…ต่อให้ร้องไห้ให้น้ำตาเป็นสายเลือด..ก็ไม่ได้สิ่งที่หวัง..ขอบคุณ…. ณ  ที่แห่งนี้ให้บอกเล่า เรื่องราวจากหัวใจให้คลายเศร้า..สักเล็กน้อยก็ยังดี  ขอโทษที่รบกวน แต่อยากจะระบายความคิดที่มัน เก็บไว้..นาน..แสนนาน…ไว้ไม่ให้ผู้ที่เรารู้จัก เป็นทุกข์ แม้คืนวันผ่านพ้นไป..เหมือนเรายังนั่งอยู่ที่เดิม..เจ็บปวด…กับความเป็นจริง..ได้ร้องไห้แล้ว..สบายใจขึ้นคะ