พี่นึกถึงสมัยทำงานที่สะเมิง ในป่าเขาหลังดอยสุเทพ เชียงใหม่ จะเข้าพื้นที่ทีก็ใช้มอเตอร์ไซด์ผ่านฝุ่นหนามาก เสื้อผ้าเราต้องเปลืองที่สุด  และเพื่อนๆพี่ก็ทำงานร่วมกับหมออนามัย ปศุสัตว์ เกษตรตำบล พัฒนากร

 บางครั้งเราต้องเดินขึ้นเขาไปทำงานเป็นระยะทางมากกว่า 5 ก.ม.

 บางครั้งมอเตอร์ไซด์เราเสียต้องลากขึ้นเขาลงห้วย บางปีเราต้องแบกมอเตอร์ไซด์หนีน้ำป่า สนุกที่สุด ช่วงนั้นเราเป็นคนหนุ่มเพิ่มจบมา จึงเป็นเรื่องสนุกครับ การทำงานกับหมออนามัย

ที่อำเภอสะเมิงเป็นพื้นที่ Pilot Project ของเรื่อง อสม.ครั้งแรกในประเทศไทย ร่วมกับพื้นที่ตรวจสอบที่ อ.สารภี เราก็ทำงานกับ อสม.เราสนิทสนมกันจนเรียกพ่อเรียกแม่ กินนอนที่บ้านได้ทุกเมื่อแม้ปัจจุบันนี้ หากเข้าสะเมิงก็ยังไปกินนอนได้ครับ

 อ่านประสบการณ์ของน้องรุ่งแล้วนึกถึงสมัยโน้นเหมือนกันครับ

เราเชิดชูหมออนามัยผู้ลุยๆงานอยู่แล้ว อิ อิ