ความผิดพลาดใหญ่หลวงของกระบวนการเรียนรู้ในวิถีชีวิตของตนไทยนั้นอาจผิดพลาดมาตั้งแต่อดีตการณ์ ให้ลองสังเกตุ การสอนลูกส่วนมากจะเป็นการห้ามเสียอย่างเดียว การเรียนหนังสือก็จะเป็นการยัดเยียดสิ่งที่ผู้เขียนหลักสูตรอยากให้รู้ เพื่อให้เด็กจำเสียมากกว่า ครูเองเมื่อผ่านระบบการศึกษามาแบบเก่า แล้วมิได้เกิดการเรียนรู้เพิ่มเติมที่ดีผลร้ายก็ตกอยู่กับเด็ก อยูกับคนรุ่นหลังอีก ทั้งหมดล้วนเป็นวงจรที่หาทางออกยากยิ่ง และด้วยความคิดแบบสังคมไทย(บางคนนะ)ที่ยึดหลักผู้ใหญ๋ถูกเสมอโดยไม่ฟังเหตูผลก็ยิ่งหนักไปกันใหญ่ทำให้เกิดการหยุดการพัฒนาองค์ความรู้ไปดื้อๆ สุดท้ายผมมองว่า การพัฒนาการเรียนรู้นั้นเหมาะสมแล้วเป็นสิ่งที่ขาดในสังคมปัจจุบัน หากเร่งปลูกฝังวันนี้ คงอีกไม่นานคนที่มีคุณภาพก็จะเกิดขึ้น คนที่กรอบความคิดเปิดกว้างพร้อมที่จะรับฟังเรื่องใหม่ๆก็จะช่วยให้การพัฒนาเร็วยิ่งขึ้น