อือ เป็นคำถามที่ผมสมควรจะตีก้นตัวเอง  ที่ไม่ได้ถาม มัวละลานตากับสินค้าและการจัดที่เป็นระเบียบเรียบร้อยน่าชมน่าจับต้องน่าใช้

อย่างที่น้องเอกกล่าวว่าเป็นสินค้าที่เหมือนที่เชียงใหม่ ปาย แม่ฮ่องสอนจริงๆ แต่ผมตั้งข้อสังเกตนะครับว่า

ไม่น่าจะเป็นสินค้าที่มาจากเชียงใหม่ เพราะ ราคาจะพอพอกับเชียงใหม่หลายตัวราคาน่าจะถูกกว่าด้วยซ้ำไป  ทั้งนี้ที่ผมว่าไม่น่าจะเอามาจากเชียงใหม่เพราะว่า หลวงพระบางสามารถผลิตได้เหมือน และหลายอย่างน่าจะดีกว่าเพราะแรงงานถูกกว่าและวัสดุยังมีมากกว่าเชียงใหม่

และเป็นเมืองล้านช้าง-ล้านนา ที่มีวัฒนธรรม ประเพณีอันเดียวกัน วิถีชีวิตใกล้เคียงกันมากที่สุด ประวัติศาสตร์เดียวกัน น่าที่จะผลิตเองครับ (ผมเอาเอาครับ) ไปคราวหน้าผมจะถามเป็นคำถามแรกครับ หรือน้องๆที่กำลังจะไปเที่ยวกรุณาถามด้วยครับ

โคมไฟนั้นทำที่นั่นแน่นอน เพราะผมไปสอบถามเขาว่าที่นี่มีโรงงานผลิตกระดาษสาไหม มีครับ และมีการพัฒนากระดาษสาเป็นผลิตภัณฑ์ทุกอย่างที่เชียงใหม่ทำ  เพียงแต่หลวงพระบางเรียนมาจากเชียงใหม่หรือเปล่า หรือเชียงใหม่เรียนมาจากหลวงพระบาง ??

ผมเข้าหมู่บ้าน เห็นต้นสามากมาย ผมชี้และบอกเพื่อร่วมเดินทาว่านี่ต้นสาป่า น่าจะเป็นพืชอีกอย่างหนึ่งที่เราต้องหาข้อมูลเพราะเป็นพืชป่าเศรษฐกิจ เพื่อนๆเขาไม่รู้จัก แต่รู้จักกระดาษสา 

เมื่อเข้าหมู่บ้านริมโขงผมก็ถามนายบ้านว่า มีการเก็บต้นสามาลอกเอาเปลือกไปขายบ้างไหม เขาบอกว่ามี คนรับซื้อคือพ่อค้าลาวและจีนที่วิ่งเรือตามลำโขงมารับซื้อสินค้าเกษตรและของป่า สะสมเต็มลำก็ล่องไปขายไทยที่เชียงคาน   ผมจะไปดูสักวันหนึ่ง

มีสินค้าอีกสองตัวที่เป็นการค้าขายหลักในลำน้ำโขงคือ หมากเดือย(ลูกเดือย) และข้าวสาลี(ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์)ที่ปลูกบนดอยสูงสองข้างริมโขงแล้วขายให้พ่อค้าล่องเรือไปส่งที่เชียงคาน..

เชียงคานคือศูนย์สินค้าไทย-ลาว จากแม่น้ำโขงครับ