สวัสดีค่ะอาจารย์หิ่งห้อย อิอิ  คงจะงงหน่อยๆใช่ไหมคะว่าหนูเป็นใคร(จ้างให้ก็ไม่บอก)

อยากให้อาจารย์ดูแลสุขภาพของตัวเองดีดีนะคะ  อย่าห่วงคนอื่นจนลืมตัวเองนะคะ พวกเราเป็นห่วงคนดีดีอย่างอาจารย์   เพราะอาจารย์คือคนที่เข้าใจเรามากที่สุด 

คำทีอาจารย์เคยบอกว่า......การให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนั้นคือการให้อภัย  ค่ะ  วันนี้และตอนนี้หนูกำลังทำมันอยู่เผื่อว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นค่ะ

ถนนเด็กเดินครั้งต่อไปแว่วๆมาว่าจะจัดในวันเด็กค่ะ หนูล่ะหนักใจจริงๆค่ะเพราะกลัวเค้าจะรีบใช้งบกันหมดเพราะถ้าเอาไปใช้หมดกับงานนี้ต่อไปก็ไม่มีทำกิจกรรมอื่น   แต่ก็ไสมารถพูดอะไรได้  เพราะพวกเค้าคิดว่าพวกเค้าเก่งสามารถทำได้ไม่ต้องมายุ่งโดยมีผู้ใหญ่บางคนคอยให้ท้าย(เป็นเจ้าหน้าที่ พม. ที่ดูแล)การจะทำอะไรนั้นแสนยาก  พยามยามมองในแง่ที่ดี  แต่ก็เถอะค่ะ ไม่มีวันเป็นไปได้  ขนาดที่งานครั้งที่ผ่านมาที่หน้าโรงแรมชากังราวบอกเค้าว่าทางChild Watchที่พิษณุโลกกำลังเดินทางมาเค้ายังเฉยเหมือนไม่สำคัญอะไร  หนูล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ตอนนี้ก็ได้ใช้ชีวิตวันๆผ่านไปกับการเรียนเทอมสุดท้าย  พอจบหนูก็จะได้ไปเจออะไรใหม่ๆประสบการณ์ใหม่ๆเพื่อนใหม่ๆอะไรต่างๆนานาที่ไม่คุ้นเคยและหนูจะคิดว่ามันคือบททดสอบชั้นยอดอีกขั้น  ตามที่อาจารย์เคยบอกไว้นะคะ

รักและเคารพอาจารย์เสมอ (( น้องแต้ว))