"พกพาใจไหวร้าว...ก้าวกลับบ้าน

ปี่ซังข้าว..ยังต้องการฉันอยู่ไหม

อาจจะนานอาจจะเนิ่นจนเกินไป

แต่ฉันหวังกำลังใจ  จึงกลับมา

รวงเอ๋ยรวงทอง

ซับน้ำตาเศร้าหมองเถิดรวงจ๋า

น้ำตาคนหม่นหมองนองท่วมตา

หวังเธอซับ...แล้วปลอบว่า..ไม่เป็นไร"

 

ครูโรจน์มาต่อกลอนครูอ้อยแล้วครับ