ขอคิดด้วยคนครับ ..

ผมว่าถึงที่สุดแล้วไม่ว่าจะเป็น the known  the unknownหรือ the unknowable ล้วนเป็นความจริงที่มีอยู่และรอคอยการเข้าไปรับรู้และหยั่งเห็นความจริงเหล่านั้น ข้อสำคัญอย่าเผลอเพลิน หรือกระเสือกกระสนเข้าไปรู้โดยลืมถามตัวเองว่า "รู้ไปทำไม" ด้วยเสมอ ยิ่งยุคที่เครื่องช่วยหาความรู้ในระดับ data และ information มีประสิทธิภาพอย่างยิ่งเช่นปัจจุบัน  ยิ่งน่าเป็นห่วงครับ  ห่วงว่าคนในชาติจะเต็มไปด้วยความรู้ แต่เมื่อเจอสถานการณ์ที่เป็นปัญหาทั้งส่วนตนและส่วนรวม  ยังยืนงง  ไม่รู้จะจัดการกับมันยังไงดี  ความทุกข์ ความเดือดร้อน ความไม่สงบสุข คือ indicator บ่งบอกความไม่รู้ของมนุษย์ครับ  แต่จะเป็นของท่านผู้นำ หรือของผู้ตามกันสักกี่มากน้อย ยังไม่มีคำตอบครับ