สวัสดีค่ะ คุณสุญญตา

ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ยากจะขอบคุณศัตรู และมิตรร้าย เหมือนกันค่ะ เพราะเค้าเหล่านั้น (ที่ไม่หวังดี) ทำให้ฉันได้รู้จักกับ "ธรรม" สอนใจที่กล่าวไว้ว่า จงเอาชนะความโกรธด้วยความไม่โกรธ และเวรย่อมระงับด้วยการไม่วองเวร และใช้ความสงบ สยบความเคลื่อนไหว เพราะดิฉันต้องทำงานกับคนหมู่มาก มีทั้งคนรัก และคนชัง โดนกลั่นแกล้งสารพัด ด้วยความที่เข้าใจผิดไปเชื่อคำยุแยงของคนที่ไม่หวังดี ด่าเสียดทอทั้งต่อหน้า และลับหลัง บางครั้งดิฉันก็ได้ยินแบบเต็มสองหู เค้าว่าให้ดิฉันด้วยคำไม่สุภาพ (สัตว์ที่มีไว้ไถนา) แต่ก็ทำเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะนึกถึงคำสอนที่ว่าจงเอาชนะความโกรธด้วยความไม่โกรธ ช่วยได้มากเลยค่ะ และต้องขอขอบใจน้องสาวของฉ้นนะ ที่ตอนเด็ก (10 ขวบ) ฉันเคยเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง เคยสั่งให้น้องสาวทำโน้นทำนี้ตามใจตัวเอง แต่ด้วยความเป็นเด็กเค้าก็ไม่ทำตามที่ดิฉันสั่ง ทำให้ดิฉันโกรธมาก ด่าน้องสาวต่าง ๆ นา ๆ แต่น้องสาวยก็ยังเฉย จึงทำให้ฉันโกรธมาก ยิ่งโกรธก็ยิ่งด่า น้องสาวฉันก็ยังนิ่งเฉยเหมือนเดิม ตรงกันข้ามจิตใจของดิฉันในตอนนั้นมันร้อนรนเหมือนถูกไฟเผา ดิฉันโกรธมากจนปวดหัว เหมือนหัวจะระเบิดออกมาให้ได้ แต่น้องสาวฉันก็ยังนิ่งเฉยเหมือนเดิม มันทำให้ฉันรู้ว่า ถ้าคนที่เค้าคิดไม่ดีกับเรา ด่าว่าเราแรง ๆ ถ้าหากเราไปเต้นแร้งเต้นกาเดือดร้อนตามเค้า ก็ยิ่งทำให้เค้าสะใจ ที่ทำให้เราเจ็บปวดได้ แต่ถ้าเราเฉยไปซะ โดยใช้ความสงบ สยบความเคลื่อนไหว และก็เค้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเดือดเนื้อร้อนใจไปเอง (เหมือนฉันในตอนเด็ก)