สวัสดีครับพี่รุ่ง พี่นารี ป้าแดง พี่กั๊ต ท่านทูต พี่บางทราย

อ่านแล้วเลยต้องฝากรอยครับ แม้จะเข้ามาไม่บ่อยและฝากรอยไว้น้อยก็ตามครับ

หากเปรียบเราทุกๆ คนเป็นหนู (ต้องขอโทษนะครับ หากไม่โดนใจ เพียงแค่จะทำให้เห็นภาพแค่นั้น) เราเดินเข้ามาในกรง G2K ด้วยใจศรัทธา บ้างก็โดนชักชวนจากอาหารสมองดีๆ จากพวก กูเกิล หรือเพื่อนแนะนำให้เข้ามาชิมอาหารสมอง จนติดใจ ติดมิตรภาพ ติดความคิด ติดสายใยและอื่นๆ

มาวันหนึ่งแม้กรงขังหนูจะล่มสลาย เพราะกำแพงเบอร์ลินโดนทุบให้พังลง หนูจะอยู่อย่างไร ผมมองความเห็นของท่านทูตฯ แล้วคิดว่าใช่เลย สิ่งที่เราเคยอยู่เคยกินในกรงร่วมกันนั้น ล้วนเป็นอาหารที่ดี ก่อเกิดอะไรมากมาย กรงขังล่มลงเพราะไร้ทรัพยากรสนับสนุนก็จริง แต่หนูๆ อย่างเราก็ยังรู้จักและเชื่อมโยงกันด้วยสายใยที่ยากจะตัดขาดออกจากกันใช่หรือเปล่าครับ

ยังไปมาหาสู่กันได้แน่นแฟ้นกันยิ่งขึ้นด้วยซ้ำ เพราะลู่ทางของเรามีให้ติดต่อสื่อสารกันมากมาย กรง G2K ในเบื้องต้นเป็นดั่งแหล่งรวมต้นไทรงามที่โดนปลูกขึ้นมาให้พวกเราเจอกัน แ้ม้ไทรต้นแม่จะล่มสลาย รากไทรงามก็ยังงามเช่นเดิมได้ เพราะรากก็สร้างต้นใหม่ไ้ด้ ไม่ได้ตายในทันที 

ผมเชื่อเสมอว่า ระบบใดๆ ก็ตาม หากดีจะอยู่ได้เสมอ แม้ไม่แสดงให้เห็นในเบราเซอร์ว่า http:// ก็ตาม แต่อย่างน้อยก็อยู่ในใจ

ผมว่าแนวคิดของ G2K น่าจะไกลกว่านั้น คือ ลปรร. นี่เกิดได้ทั้งในบล็อก นอกบล็อก เป้าหมายที่แท้จริง น่าจะนอกบล็อกสู่การปฏิบัติมากกว่า แต่ในบล็อกเป็นตัวบอกและเปิดช่องทางให้คนอื่นได้สัมผัสง่ายขึ้น

ผมอยากจะสรุปสั้นๆ ว่า แม้คอกกรงนี้จะพัง ผมก็ยังคิดถึงพี่รุ่งและทุกๆ คนในกรงแห่งนี้ แม้ว่าจะไม่เคยพบเจอเป็นๆ ก็ตาม

ช่องทางใดๆ ไม่สำคัญเท่าการส่งผ่านด้วยใจในช่องทางที่เหลืออยู่ครับ

หากเราเข้าถึงได้ถึงจุดนั้น G2K แบบ http:// ก็จะยังอยู่ครับ อาจจะยังไม่ถึงขั้นที่คับขันเต็มที่ก็ได้ แล้วอาจจะมีคำถามว่า เมื่อไหร่....จะเริ่ม...

กราบขอบพระคุณมากๆ นะครับ ที่มอบสิ่งดีๆ ให้กับหนูอย่างผม

หนูมิสเตอร์ช่วย