กระผมก็ยังศึกษาใบเฟื้องฟ้าชนิดเดียวที่เปลี่ยนเป็นฐานรองดอก(รวมทั้งตัวเอง)ยังไม่จบเลยครับ

ชวนให้นักเรียนส่องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์แล้วก็ยังคิดว่าเห็นรายละเอียดไม่หมด

พอทำกิจกรรมเสร็จกระผมก็เลยถามว่า  "เรียนอย่างพอเพียง คือเรียนอย่างไร"

คำตอบที่ได้ บางครั้งก็อึ้งครับ "เรียนน้อยๆ"

พอถามต่อว่า  "ถ้าเรียนน้อยๆแล้วจะเป็นอย่างไร"

คำตอบที่ได้ บางครั้งก็บอกว่า  "โง่หรือมีความรู้น้อยครับ"

กระผมก็เลยบอกว่า   "บางครั้งเรียนมากแต่ถ้าไม่เข้าใจ หรือไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ก็อาจจะกลายเป็นผู้มีความรู้น้อยก็เป็นได้"

"การเรียนอย่างพอเพียงก็คือเรียนในสิ่งที่ควรรู้ให้เข้าใจ สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ และถ้าสามารถถ่ายทอดให้คนอื่นเข้าใจได้ด้วยยิ่งเยี่ยมไปเลย"

เช่นเดียวกับกล้องจุลทรรศน์ถ้ารู้แค่ดูอย่างไรใช้ดูอะไร แต่ปรับไม่เป็นก็อาจมองไม่เห็นรายละเอียดหรือเห็นไม่ชัด ทำให้ไม่ได้เห็นรายละเอียดของสิ่งที่จะดู เท่ากับเราก็ยังใช้ประโยชน์ได้ไม่เต็มที่  ก็เท่ากับเรายังเรียนไม่พอเพียง

แล้วเมื่อไหร่อนาคตของประเทศไทยถึงจะเรียนอย่างพอเพียง ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบันเปลี่ยนแปลงด้านการศึกษา แต่ยังไม่เจอแก่นแท้ที่จะยึดเป็นหลัก  ที่จะเป็นพื้นฐานที่ยั่งยืน แล้วค่อยเสริมยอดที่จะเกิดการพัฒนาตามการเปลี่ยนแปลงของโลก เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนตอนนี้ผลผลิตค่อนข้างน่าเป็นห่วง ด้วยความเคารพไม่มีใครผิดไม่มีใครถูกขอเพียงยอมรับความจริง  แล้วหันมาช่วยกันสร้างความชัดเจนให้กับการศึกษา  อะไรบ้างที่ควรเรียนรู้  และต้องเรียนรู้ให้เข้าใจ เพื่อเป็นพื้นฐาน เมื่อพื้นฐานมั่นคงแล้วประเทศก็จะพัฒนาอย่างยั่งยืนจริงหรือเปล่าครับ