ยังมีความรู้ที่อีกจำนวนมาก ที่เปรียบเสมือนใบไม้ในป่าอีกมากมาย ที่ไม่ได้ทำให้เราพันทุกข์

บางทีรู้มาก กลับยากนานอีกต่างหากครับ

  ดิฉันเห็นด้วยค่ะ

การสร้างเสริมสังคมแห่งความรู้โดยไม่เลือกนั้น ย่อมเป็นสิ่งที่เสียเปล่าและเกินวิสัย

เหมือนพระดำรัสของพระพุทธองค์ที่ตรัสไว้ว่า "ใบไม้ในสองกำมือของเรานั้นเป็นแค่ส่วนเสี้ยวของใบไม้ในป่าทั้งป่า"

ดังนั้น  เราคงจะต้องเลือกสะสมองค์ความรู้ด้านใดเป็นลำดับๆ ไป ไม่ใช่คิดจะสะสมเทคโนโลยีทั้งหมดในโลก ตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ

การที่ต้องเปลี่ยนสังคมตามสบายของเรา ให้เป็นสังคมแห่งองค์ความรู้นั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นและหลีกเลี่ยงไม่ได้ นะคะ