ไม่ระบุ
คุณอรคนดี
เรื่อง*เพชฌฆาตใจนี้*
จริงๆแล้ว
รจนาเพียงหวังสะท้อนผัสสะ
ทุกข์ผัสสะเจ็บปวดทรมานค่ะ
จากใจและกาย
ที่หากเราทุกดวงใจ
ยังหลงในวนว่ายในวัฎฎกิเลสรัก
ทุกพันธนารักค่ะ
และ
จริงๆกำลังรจนาเรื่อง
วิปัสนากรรมฐาน
การเข้าถึงจิต
ที่จักพาให้กายและทุกข์ผัสสะทรมาน
พลันแตกดับหากเราเททุ่มฝึกหนักมิท้อ
ตามคำเทศน์
ท่านอาจารย์พระมหาบัว ญาณสัมปันโนนะคะ
จากหนังสือ*หลักของใจ*
ที่แสนงามจิตวิญญาณเหลือจะกล่าวค่ะ
ที่อยากพลีเล่ารจนา
มาเป็นบรรณาการใจ
แด่ทุกดวงใจในGotoknow
หวัง
จักเป็นแรงบันดาลบันดลใจ
ให้หันมาฝึกหนักเพียรหนัก
เพื่อค้นพบด้วยตัวเองค่ะ
และ
หวังจักผ่านพ้นทุกทุกข์เรื่องราว
ทรมานมิว่ากายใจ
ที่เราหลงฝันใฝ่ไปในมายานั้น
ให้พลันแตกกระจาย
เหลือเพียงพบความว่างเปล่า
ดั่งตายก่อนตายอย่างงามเงียบ
อย่างไม่น่ากลัวอีกเลยค่ะ
ที่ผู้รจนาอ่านแล้ว
อยากไปบวชไม่สึกแล้วค่ะ
ละทิ้งทุกอย่าง
ไม่อยากรอเวลาอีกเลยแล้วค่ะ
แต่
มีหน้าที่ที่ยังต้องจัดการ
เลยยังคงมารจนางานงาม
ฝากพลีบรรณาการแด่ทุกดวงใจ
พลางๆก่อนค่ะ นะคะ
และได้เริ่มเรื่องใหม่ที่แสนงามจิต
ดั่งมิ่งขวัญชีวิตเอาไว้ดั่งนี้ค่ะ
และรอติดตามนะคะ
เธอ..คนดีที่ชื่อ ชิมบุญค่ะ
มิใช่อิ่มบุญนะคะ
กำลังนั่งในท่าสมาธิภาวนา
กำหนดลมหายใจอย่างช้าช้า
ตามดูลมอย่างละเมียด
เธอนั่งนิ่งเงียบ
ผมถูกเกล้ารัดร้อย
เผยลำคอระหงและศีรษะตั้งตรง
ในขณะกำหนดจิตภาวนา
และ
ตรงหน้า
คือพระพุทธรูปองค์โตที่พระพักตร์
แย้มละไมด้วยสายใย
แห่งน้ำพระเมตตามากล้นบารมีธิคุณ....
รอท่านะคะ
ว่านางเอกจะ
ผ่านพ้นช่วงทรมานสังขารปานกระดูก
และร่างจะแหลกละเอียดไปได้ด้วยวิธีใด
ดับทุกข์กายร้อนใจดั่งไฟเผาลน
จนแทบมอดไหม้ร่างได้ด้วยอะไรนะคะ
ด้วยรักปรารถนาดีค่ะ
เรื่อง*เพชฌฆาตใจนี้*
จริงๆแล้ว
รจนาเพียงหวังสะท้อนผัสสะ
ทุกข์ผัสสะเจ็บปวดทรมานค่ะ
จากใจและกาย
ที่หากเราทุกดวงใจ
ยังหลงในวนว่ายในวัฎฎกิเลสรัก
ทุกพันธนารักค่ะ
และ
จริงๆกำลังรจนาเรื่อง
วิปัสนากรรมฐาน
การเข้าถึงจิต
ที่จักพาให้กายและทุกข์ผัสสะทรมาน
พลันแตกดับหากเราเททุ่มฝึกหนักมิท้อ
ตามคำเทศน์
ท่านอาจารย์พระมหาบัว ญาณสัมปันโนนะคะ
จากหนังสือ*หลักของใจ*
ที่แสนงามจิตวิญญาณเหลือจะกล่าวค่ะ
ที่อยากพลีเล่ารจนา
มาเป็นบรรณาการใจ
แด่ทุกดวงใจในGotoknow
หวัง
จักเป็นแรงบันดาลบันดลใจ
ให้หันมาฝึกหนักเพียรหนัก
เพื่อค้นพบด้วยตัวเองค่ะ
และ
หวังจักผ่านพ้นทุกทุกข์เรื่องราว
ทรมานมิว่ากายใจ
ที่เราหลงฝันใฝ่ไปในมายานั้น
ให้พลันแตกกระจาย
เหลือเพียงพบความว่างเปล่า
ดั่งตายก่อนตายอย่างงามเงียบ
อย่างไม่น่ากลัวอีกเลยค่ะ
ที่ผู้รจนาอ่านแล้ว
อยากไปบวชไม่สึกแล้วค่ะ
ละทิ้งทุกอย่าง
ไม่อยากรอเวลาอีกเลยแล้วค่ะ
แต่
มีหน้าที่ที่ยังต้องจัดการ
เลยยังคงมารจนางานงาม
ฝากพลีบรรณาการแด่ทุกดวงใจ
พลางๆก่อนค่ะ นะคะ
และได้เริ่มเรื่องใหม่ที่แสนงามจิต
ดั่งมิ่งขวัญชีวิตเอาไว้ดั่งนี้ค่ะ
และรอติดตามนะคะ
เธอ..คนดีที่ชื่อ ชิมบุญค่ะ
มิใช่อิ่มบุญนะคะ
กำลังนั่งในท่าสมาธิภาวนา
กำหนดลมหายใจอย่างช้าช้า
ตามดูลมอย่างละเมียด
เธอนั่งนิ่งเงียบ
ผมถูกเกล้ารัดร้อย
เผยลำคอระหงและศีรษะตั้งตรง
ในขณะกำหนดจิตภาวนา
และ
ตรงหน้า
คือพระพุทธรูปองค์โตที่พระพักตร์
แย้มละไมด้วยสายใย
แห่งน้ำพระเมตตามากล้นบารมีธิคุณ....
รอท่านะคะ
ว่านางเอกจะ
ผ่านพ้นช่วงทรมานสังขารปานกระดูก
และร่างจะแหลกละเอียดไปได้ด้วยวิธีใด
ดับทุกข์กายร้อนใจดั่งไฟเผาลน
จนแทบมอดไหม้ร่างได้ด้วยอะไรนะคะ
ด้วยรักปรารถนาดีค่ะ