แวะมาเยี่ยมครับ..และเห็นด้วยในหลายประการ

นี่เป็นจุดเปราะบางของความสัมพันธ์ แพทย์-ผู้ป่วยระยะสุดท้าย...

ปัญหาที่ประเทศไทยต้องการคือการรักษาพยาบาลที่พอเพียงกับปัญหาสุขภาพ โดยผ่านกลไกของแพทย์ผู้ให้บริการ แบบศรัทธาธรรม ที่จะต้องปรับตัวให้เข้ากับกระแสสังคมและความอยู่รอดของแต่ละสถานะภาพปัจจเจกบุคคล

สำนึกแพทย์ เมื่อคดีเกิดขึ้นไม่มีคนใดติดคุกแทน ..ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน.. ต้องคิดดี ทำดี รอบคอบ และเลี่ยงความเสี่ยง..

เมื่อใดสังคมมีปัญหา ดุจคลื่นที่ถาโถม เข้ามา สักพักจะถูกการปรับตัวทั้งระบบ และเข้าสู่สมดุลย์ใหม่ ท่ามกลางความปวดร้าวของทั้งแพทย์ และประชาชน...

และนี่อาจกลายเป็นชัยชนะของนายทุน รวมถึงกลุ่มผลประโยชน์ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้....

ทิ้งไว้แต่ทรากความเสียใจของผู้ที่หลงคิดว่าตนกำชัยชนะ หากแต่รู้เมื่อสายว่าตนเองก็เป็นเบี้ยตัวหนึ่งที่พ่ายแพ้โดยผลประโยชน์เพียงน้อยนิด..ของระบบที่ถูกทำลายเมื่อเวลาผ่านไป

..หลังจากกลุ่มตนได้ทำร้าย พ่อแม่-พี่น้อง-ประชาชนผู้บริสุทธิ์ไปอย่างมากมาย เมื่อนั้นความสำนึกเสียใจจะปรากฎขึ้น ซึ่งแม้จะทดแทนด้วยคำขอโทษประการใด.. ต่อฟ้าดิน ทุกสิ่งก็มิอาจหวลกลับคืนได้...