สวัสดีครับอาจารย์

ผมได้อ่านบันทึก การบริหารการเงินและการระดมทุนเพื่อการบริหารอุดมศึกษา ขออาจารย์ มาติดใจในเรื่องหนึ่งคือ

ปัจจุบัน  สัดส่วนค่าใช้จ่ายโดยรัฐ : ผู้เรียน ประมาณ 75 : 25  สัดส่วนลงทุนโดยรัฐ : เอกชน   ประมาณ  5 : 1  และพบว่าทรัพยากรเพื่อการอุดมศึกษาจาก แหล่งในข้อ (4)  (5) และ (6) ยังมีน้อยมาก

ในต่างประเทศ เช่น อังกฤษ ออสเตรเลีย  ค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจการของมหาวิทยาลัย มีสัดส่วนดังนี้
   รัฐบาล :   ผู้เรียน  :  ขายบริการวิชาการ
      1    :     1        : 1

ปัจจุบันรัฐลงทุน 75 % เมื่อเทียบกับประเทศที่มีการพัฒนา รัฐลงทุนเพียง 33 % โดยประมาณ  สิ่งที่น่าสังเกตุคือ การขายบริการวิชาการ 33 % ซึ่งในมหาลัยของไทย มีสักกี่แห่งที่สามารถทำได้ สมมุติ ถ้างบลงทุนการศึกษาสำหรับอุดมศึกษาแห่งหนึ่งประมาณ 2000 ล้านบาท  เราจะต้องหารายได้จากการขายบริการวิชาการให้ได้ ประมาณ 660 ล้านบาทต่อปี  จุดนี้จะเป็นตัวชี้วัดการบริหารงานของผู้บริหาร.... ปัจจุบัประเทศเรามีผู้บริหารงานที่ใช้และจัดการงบประมาณเก่ง  แต่เรื่องการหาเงิน(รายได้) ในสถาบันการศึกษาเรายังต่ำมาก ๆ (ตามความเป็นจริง) ซึ่งอาจมีหลายปัจจัย เช่น

 - การติดยึดกับการใช้เงินมากกว่าการหาเงิน(จากแหล่งอื่นที่ไม่ใช่ของรัฐ) มาใช้

- มุมมองหรือคุณภาพของผู้บริหารที่มีระบบการคิดแบบวิชาการ ไม่ใช่แบบธุรกิจ(การค้า) ซึ่งตรงจุดนี้จะต้องแบ่งให้ออกว่า การศึกษาไม่ใช้การค้า แต่จะต้องหารายได้มาเพื่อพัฒนาการศึกษาให้มีคุณภาพแบบธุรกิจ 

- มุมมองของบุคลากรในสถาบันการศึกษาเองยังมองเป็นเรื่องภายในสถาบัน เป็นเรื่องของผู้บริหาร ทำให้ไม่เกิดความมีส่วนร่วมในการทำงานร่วมกัน(ทั้งเรื่องปฏิบัติ และแนวคิด) ส่วนใหญ่ทำงานตามคำสั่ง ซึ่งมุมมองที่ค่อนข้างแคบ ไม่ได้เปรียบเทียบกับมหาลัยอื่น ๆ  หรือกับประเทศอื่น ๆ  ทุกคนรู้ปัญหา แต่ไม่มีช่องว่างที่จะให้แสดงออก  โดยไม่ต้องกังวลกับแรงกดดันต่าง ๆ (กลัวผู้บริหาร) เป็นต้น

โดยส่วนตัวผมคิดว่าบุคลากรต้องการให้เกิดการพัฒนาและพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นครับ