ขอบคุณ คุณ  โจณัฐ

ขออนุญาตนำบทกลอนดีๆ นี้มาเผยแพร่ในวงที่กว้างขึ้นไปเรื่อยๆ ค่ะ

ชอบมากคำสอนของพ่อ  ชนะความไม่ดีด้วยความดีที่ออกจากส่วนลึกของจิตใจ ไม่ใช่แค่ผิวเผิน 

ครั้งที่เคยร้องไห้กลับไปบ้าน

ด้วยถูกเพื่อนรังควานตะบันหน้า

มือกุมเลือดกำเดาเคล้าน้ำตา

เสื้อเปื้อนเลือดแดงปร่าเต็มอกตน

พ่อจับมือขึ้นกำตั้งคำถาม

ว่านิยามลูกผู้ชายไยหายหน

ลูกผู้ชายต้องแกร่งต้องอดทน

ต้องกล้าสู้กล้าผจญใช่ลนลาน

ยามเมื่อมีอันธพาลประจัญหน้า

เจ้าจงจ้องสายตาเข้าตอบต้าน

ด้วยคนชั่วใช่ชั่วโดยสันดาน

จ้องให้ลึกให้ผ่านเพดานใจ

หากหัวใจของเขาทำด้วยหิน

จงเอาน้ำใสรินราดรดใส่

แม้เป็นเหล็กเป็นทั่งหลั่งด้วยไฟ

เป็นพฤกษ์พงพุ่มไม้ใส่ด้วยดิน

แม้ยังให้กำปั้น ตอบกำปั้น

เมื่อถึงขั้นท้ายสุดจักหยุดสิ้น

กำปั้นใช่หมายถึงใจทมิฬ

แต่กำปั้นอาจพลิกปลิ้นสถานการณ์

อาจกลับอาจกลายไปเป็นต่อ

อาจก่อความรักสมัครสมาน

หรืออาจพังทลายลงแหลกลาญ

ซึ่งทรัพย์สินถิ่นฐานแม้ชีวิต

ขอเพียงเจ้ามั่นใจในความกล้า

ศรัทธาในจิตใจอันไพจิตร

ชัยชนะย่อมดั่งนฤมิต

มิเหลือกว่าที่คิดที่ไขว่คว้า.

          รำลึกถึงพ่อผู้สถิตอยู่ในหัวใจของลูกเสมอ