สวัสดีครับ

  เข้ามาอ่านเสมอๆครับ

 บางครั้งก็สะเทือนความรู้สึกมากๆครับ

  บางครั้งถ้าถือไว้มากก็เหมือนจะหมดหวัง

   แต่ก็พยามมองอย่างเชื่อมโยง และเรียนรู้เข้าใจ

  เข้าใจมูลเหตุ  หรือปัจจัยรอบด้านด้างๆว่ามีอะไรบ้าง

  มองดูปัจจัยของบ้านเมืองตอนนี้  บางครั้งก็เกินกว่าที่เราจะเยี่ยวยา

   เหมือนคนที่ป่วยเป็นโรคเรื้อรังทั้งร่างกาย  การจะเยี่ยวยาต้องร่วมแรงร่วมใจ  กับทุกๆคน  ที่เป็นคนดูและ  ทุกๆระบบ

   แต่สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือพยามช่วยเยียวยาในส่วนที่เราจะสามารถทำได้ดี  อย่างน้อยก็ชะลอ  หรือลดการเสื่อมถอยลงไปของสังคม  หรือบ้านเมือง

    ทำสิ่งที่เราทำได้ให้ดี  ถ้าสิ่งที่ใหญ่มากๆ เราพอทำได้ก็จะช่วยทำเต็มที่  แต่ถ้ายังไม่สามารถทำได้

 สิ่งที่สำคัญคือการรับรู้  และการเรียนรู้เรื่องราว  ความเป็นไป  ด้วยความเข้าใจ  เเละเชื่อมโยง

  หลายคนไม่อยากคิด  ไม่อยากสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้  เพราะว่าเหมือนเรื่องของเด็กดื้อที่ไม่มีวันกลับมาดีได้  ไม่อยากพูด  ไม่อยากบ่น  ไม่อยากสนใจ 

       แต่บางครั้งก็มองข้าม หรือไม่ตระหนักว่า  เจ้าเด็กดื้อนี้  ถ้าไม่สนใจ ไม่ปราม ปล่อยเลยไปเรื่อยๆ  วันหนึ่งข้างหน้าตนเอง  หรือลูกหลานคงได้รับผลกระทบแน่นอน

  ขอบคุณมุมมองที่ดีๆ ลึกซึ้ง  และกล้าหาญครับ