555  กลับมาอีกรอบ  ขำกลิ้งเลยค่ะพี่แป๋ว

หนิงเองตอนนั้น (ม.6 )  ก็ทั้งกลัวผีและกลัวเข็มฉีดยาค่ะ   จำได้ว่าตอนป่วย (ม.6) เข้ารพ.ด้วยทอลซิลอักเสบ  ซึ่งปกติในcase ที่เป็นมากๆ จะกลืนลำบากมาก  ถ้าโรงพยาบาลรับ admitted นั่นคือ  เพื่อนอนให้น้ำเกลือและฉีดยา

หนิงยังร้องไห้วิ่งหนีพยาบาลรอบตึกเลยค่ะ  ดีว่าสมัยนั้นมีญาติเป็นหัวหน้าพยาบาลที่ตึก  เขาก็เลยช่วยพูดต่อรองกับหมอให้ว่า  เราจะพยายามกลืนยาและกินยาตามสั่งให้ครบ  เพราะยาฉีด-ยากินสรรพคุณเหมือนกัน  สัญญาด้วยว่าจะพยายามกินข้าวต้มหรือโจ๊กให้เยอะๆ  ขออย่างเดียวอย่าให้น้ำเกลือเราเพราะเรากินเองได้   (แม้ว่าจะต้องกลืนด้วยน้ำตา  เจ็บมากค่ะ )

แต่พอเรียนพยาบาล  เป็น 4 ปีที่อะเมซิ่งมาก (สมัยนั้นเป็นคำที่ฮิต)  อะเมซิ่งตรงที่ว่า  ทำให้หนิงสามารถอยู่กับศพและเลือดได้สบายๆค่ะ   ส่วนเข็มฉีดยานี่   อิอิ  ฉีดคนอื่นได้  (มีคนชมว่ามือเบา)  แต่ถ้าจะให้คนอื่นเอาฉีดเรานี่  ทุกวันนี้....อึ๋ยยยยยยยย

อะเมซิ่งจริงๆเนอะ  เวลา 4 ปีที่ออกจากบ้านไปอยู่หอพยาบาล จากคนขี้กลัว  ขี้แย  มาเป็นหนิงทุกวันนี้ได้ค่ะ