ตามไล่แวะอ่านทุกบันทึกหลังจากที่คุณอรหายไปจากบล็อกเสียนาน พี่โอ๋บอกแล้วว่ามีแต่คนคิดถึง จริงๆด้วยใช่ไหมคะ คุณอรมีเสน่ห์พิเศษด้วยความเป็นตัวเอง ที่ดึงดูดผู้คนได้ทั้งในการเขียนและตัวตนจริงๆที่ได้พบ (แม้เพียงแป๊บเดียวก็สัมผัสได้ค่ะ)

เหตุการณ์สึนามินั้น สอนอะไรให้เรามากมายจริงๆค่ะ พี่โอ๋ยังอยู่ที่ออสเตรเลียตอนเกิดเหตุการณ์ จำได้ว่าซาบซึ้งใจกับเพื่อนคนหนึ่งมากๆจนน้ำตาร่วงเลยค่ะ เธอเป็นนักวิจัยระดับ Postdoctoral และสามีเป็นวิศกร โทรมาถามแต่เช้าว่า อยากจะมาช่วยที่เมืองไทย ควรจะติดต่อกับใคร ทั้ง 2 คนบอกความสามารถพิเศษที่ตัวเองจะทำได้และบอกว่าอยากช่วยแบบที่ได้ช่วยจริงๆไม่ใช่แค่การบริจาคเงินหรือสิ่งของ และทุกคนที่ทราบข่าวก็ไต่ถามและพยายามจะช่วยเท่าที่จะทำได้ โดยที่เราเป็นคนไทยเองยังขวนขวายไม่มากเท่าพวกเขาเลยค่ะ ขอบคุณที่มาทำให้นึกถึงเพื่อนดีๆคนดีๆที่ภารกิจรัดตัว ทำให้เราลืมเลือนไปบ้าง