สวัสดีค่ะคุณ Conductor

ยิ้มมมมมมมม ปากถึงหู   ^                                  ^

เอารูปบ๊ะจ่างความต้องการของท่านมาส ฯ ที่มี 7 ขั้นมาฝากค่ะพร้อมการเปรียบเทียบกับพุทธธรรม

ที่เบิร์ดสงสัยในทฤษฎีของท่านมาส ฯก็คล้ายๆกับที่คุณ Conductor ตั้งข้อสังเกตไว้นั่นแหละค่ะ

เพราะขอบข่ายของท่านมาสฯจะอยู่บนพื้นฐานของสมมุติฐานสามข้อ คือ 1.บุคคลคือ สิ่งมีชีวิตที่มีความต้องการ ความต้องการของบุคคลสามารถมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของพวกเข้าได้  ความต้องการที่ยังไม่ถูกตอบสนองเท่านั้นสามารถมีอิทธิพลต่อพฤติกรรม..ความต้องการที่ถูกตอบสนองแล้วจะไม่เป็นสิ่งจูงใจอีกต่อไปน่ะค่ะ 2.ความต้องการของบุคคลจะถูกเรียงลำดับตามความสำคัญ หรือเป็นลำดับชั้นจากความต้องการพื้นฐาน (เช่น อาหารและที่อยู่อาศัย) ไปจนถึงความต้องการที่ซับซ้อน (เช่น ความสำเร็จ)  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 0cm" class="MsoBodyTextIndent">3.บุคคลที่จะก้าวไปสู่ความต้องการระดับต่อไปเมื่อความต้องการระดับต่ำลงมาได้ถูกตอบสนองอย่างดีแล้วเท่านั้น  อย่างเช่น คนงานจะมุ่งตอบสนองความต้องการสภาพแวดล้อมการทำงานที่ปลอดภัยก่อน  ..ก่อนที่จะถูกจูงใจให้มุ่งไปสู่การตอบสนองความต้องการทางสังคมน่ะค่ะ</p>

เบิร์ดดูว่าความต้องการของมนุษย์ไม่มีข้อจำกัด ซับซ้อน วุ่นวายและไม่ “ พอ “  ..การที่จะมีการตอบสนองความต้องการในระดับต่ำจนพอนั้นควรจะมีตัวอื่นมากำกับตัวกำกับใจถึงจะสามารถก้าวไปสู่สิ่งที่ละเอียดปราณีตขึ้นได้น่ะค่ะ  และสิ่งที่กำกับให้ “ พอ “ นี่แหละค่ะคือสิ่งที่มาสโลว์ตอบไม่ได้ และน่าจะทำให้บ๊ะจ่างความต้องการของมาสโลว์เปลี่ยนไป เช่นสลับเอาความต้องการขั้นสูงสุดกลายเป็นฐานของสามเหลี่ยมได้มั้ยคะ น่าจะทำให้เรามีความต้องการของปัจจัยสี่น้อยลงเหลือเพียงแค่เท่าที่อยู่ได้แบบพอเพียง ไม่ใช่ต้องการบ้านหลังใหญ่เบ้อเริ่มจนเกินความสามารถในการครอบครอง กลายเป็นหนี้สินล้นพ้นตัวได้หรือเปล่า ? เข้ามาป่วนแค่นี้ก่อนนะคะ ^ ^ ยิ้มตาปิดให้อีกทีค่ะ อิ อิ อิ </span>  <p> </p>