สวัสดีครับพี่แอน

ดีใจจังครับ ที่ได้มีโอกาสเห็นห้องเรียนสีเขียว

ทำให้ผมนึกไปถึงตอนที่ถามเพื่อนทางอีสานเรื่องสี เค้าบอกว่าเค้าเห็นสีส้มมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ผมนึกต่อกับเหตุการณ์ของพี่ที่ทำให้ห้องเรียนกลายเป็นสีเขียวได้

บางครั้งผมว่าการจะประเมินการศึกษาของประเทศ ก็ทำได้ง่ายๆ ด้วยการลงไปคลุกคลีกับเด็กๆ นี่หล่ะครับ เราจะได้ประเมินอะไรบางอย่างได้พอสมควร  เราประเมินโรงเรียนได้ด้วยเช่นกันครับ

ทั้งๆที่ต้นทุนของเด็กทางปัญญาก่อนเข้าโรงเรียนนั้นไม่ได้ต่างกันมาก ไม่ว่าเมืองหรือชนบท

บางครั้ง การแสดงออกของเด็กเสมือนการประท้วงอ้อมโดยไม่เจตนาว่าเกิดอะไรขึ้นในสังคมนี้ การได้มีโอกาสเจอคนชี้นำที่เป็นส่วนหนึ่งของเค้านั้น เป็นเรื่องที่สำคัญ  หากได้ใจแล้วที่เหลือแค่การเดินไปหยิบผลลัพธ์แค่นั้น

ขอบคุณนะครับผมสำหรับบรรยากาศที่งดงามครับ ผมอยากเห็นแบบนี้นะครับ ไว้วันหนึ่งผมจะประกาศรับสมัครลูกศิษย์เรียนอ่อนแต่อยากเรียนเช่นกันครับ แล้วจะลองมาดูครับ ว่าการสร้างคนให้เป็นคนนั้นเราจะเริ่มที่ตรงไหนครับ ผมคิดว่า หากทำให้ดีก่อนแล้วเรื่องเก่งนั้น ไม่น่าจะยากครับ

ขอบคุณพี่สาวมากครับ