สวัสดีครับน้องรุ่ง  ที่คิดถึง 2. ตันติราพันธ์
เมื่อ ส. 01 ธ.ค. 2550 @ 22:06  478074 [ลบ]

<div class="content">

สวัสดีค่ะ

 พี่คะ อย่างนี้ต้องยกให้เป็นระดับด็อกเตอร์ ที่ทำมากกว่าพูด อยากให้ทุกคนหันมาสนใจสิ่งดีๆ ของคนที่ผ่านการเรียนชีวิตจริง ผ่านกาลเวลา และมีผลงานออกมาให้ชื่นชม มากกว่า จะเป็นความรู้ จากตำรา ตีความ แต่หาแก่สารที่เป็นรูปธรรมไม่ได้

  ขอเป็นกำลังใจให้แก่ผู้กำลังทำความดีทุกท่าน และผู้ที่เชิดชูผู้ทำความดี ให้โลกประจักษ์ด้วยค่ะ

 ไปที่ มสธ. ทุกคนบ่นอยากพบ และคิดถึงพี่บางทรายมาก อยากคุย อยากเห็นหน้า จะได้รู้ทุกข์ สุขกันค่ะ

ตอบ: อยากจะเรียกว่า พ่อแสนเรียนจบมหาวิทยาลัยชีวิตระดับดอกเตอร์อย่างน้องรุ่งกล่าว

  พ่อแสนน่ารักขนาดไหน ในรูปจะเห็นกระดึงไม้  หรือเกราะไม้ ใช้สำหรับเคาะส่งเสียง  พี่เห็นมันห้อยอยู่ข้างบ้าน นึกไม่ถึงว่านี่คือ "ออด" หรือ "กริ่ง" ที่คนในเมืองใช้เรียกคนที่อยู่ในบ้านให้มาเปิดประตูหน้าบ้าน  พ่อแสนอธิบายว่า  เวลาทำงานในสวนก็เดินไปไกลจากบ้านบ้าง และเพลินกับทำโน่นทำนี่ จิตใจอยู่กับงาน  หากมีใครมาหาก็จะไม่พบเพราะไปอยู่ในสวนป่า  แขกก็จะใช้วิธีเคาะเกราะ หรือกระดึงใหญ่นี้ เคาะดัง โป๊ก โป๊ก...พ่อแสนอยู่ไกลแค่ไหนก้ได้ยินเสียง กริ่งลูกทุ่งนี่ ก็รู้ว่ามรคนมาพบ  ก็เดินกลับมาพบแขก.....

ดูซิพ่อแสนเป็นคนแบบไหน

เป็นทึ่งจริงๆ

น้องรุ่งครับ พี่อยากมาที่ มสธ แต่งานปิดสำนักงานมีหลายอย่างต้องทำ มากเกินกว่าเวลาที่กะไว้  เลยไม่มีจังหวะจะปลีกตัวมาได้  พี่กะไว้ว่าจะลงมาวันที่ 30 และอยู่กรุงเทพฯต่อไปเลย เพราะวันที่ 4 มีประชุมที่กรุงเทพฯ วันที่ 7 ก็มีประชุมที่กรุงเทพฯ วันที่ 8-9 ไปที่ห้วยขาแข้ง ชัยนาท และนครสวรรค์ เป็นวันมรดกโลก จะต้องไปร่วมงาน เพราะเคยทำงานที่นั่นและพี่พี่ที่นั่นเรียกร้องให้ไปพบกันหน่อย  แก่ๆกันแล้ว

แต่ทำไม่ได้ งานไม่เสร็จ เลยต้องลงมาในเย็นวันที่ 2 ซึ่งงานจบไปแล้ว  จริงๆเราก็ไม่สามารถทำอะไรได้ทุกอย่างตามต้องการนะครับ

คิดถึงน้องรุ่ง คิดถึงน้องหมู คิดถึงพวกเราครับ

</div>