แต่การที่เราจะปล่อยวางได้  มันต้องใช้อะไรหลาย ๆอย่างในการบังคับจิตใจเหมือนกันนะคะ..บางทีก็รู้สึกแบบว่า...เฮ้อ..!!  อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด..??? ..นั่นคือ เราเริ่ม "ปล่อยวาง"  แล้วใช่ไหมคะ..

     มันเป็นความรู้สึก "เหนื่อย" และ "ปลื้มใจ"  กับการต้องฟังคำติหรือคำชม  แต่มนุษย์ทุกคนย่อมต้องชอบ "คำชม" มากกว่า  ถูกต้องไมคะ...ทำไม ๆๆๆๆๆๆ......

         แต่ถ้า "คำติ" นั้นมันแฝงไปด้วยจริตที่เมตตาและอยากให้พัฒนาดีขึ้น มันคงดีกว่าที่เป็นอยู่คะ..ขอบพระคุณคะ...