กำลังคิดว่า ทำไมเราถึงต้องยอมรับสภาพที่น้องจูนได้รับอยู่ตอนนี้โดยไม่พยายามแก้ไข พี่โอ๋คิดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เราควรยอมรับและปล่อยให้เป็นไปตามระบบนะคะ เรื่องนี้ควรจะได้รับการดูแลแก้ไขและ เรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้น ขวัญและกำลังใจคือสิ่งที่สำคัญ หากเราปล่อยให้คนที่ทุ่มเททำงานท้อแท้ แล้วสิ่งที่เราทำได้คือเพียงให้กำลังใจนั้น ไม่น่าจะใช่หนทางค่ะ เพราะเราจะมีเหตุการณ์แบบนี้ให้เราสูญเสียทั้งคนและ"ใจ"ไปจากองค์กร และทำลาย"ความตั้งใจดี"ที่มนุษย์พึงมีแก่กันจากคนที่ทำงานเพื่อผู้อื่น กำลังคิดว่าจะต้องนำเรื่องนี้ไปหารือกับใครที่จะต้องทำอะไรได้บ้างในโรงพยาบาลของเราอยู่ที่เดียว

ดีใจที่ทราบว่าอ.หมอปารมีของเรานี่เอง ที่คิดเหมือนกัน เชื่อว่าอาจารย์หมอปารมีคือ ผู้บริหารที่จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้ผ่านไปโดยไม่ทำอะไรแน่นอนค่ะ เรื่องนี้ต้องการมากกว่าความเห็นใจและกำลังใจนะคะ